Άκουσα στο ραδιόφωνα τα όσα είπε ο πρόεδρος στη συνέλευση του ΟΗΕ για το περιβάλλον.
Η περιοχή μας επηράζεται λέει σημαντικά από τις κλιματικές αλλάγές με ψηλές θερμοκρασίες και ξηρασίες. Η Κύπρος κάνει όσα συμφώνησε να κάνει αλλά η κατοχή του νησιού από την Τουρκία δεν μας επιτρέπει να πράξουμε ότι πρέπει και στα κατεχόμενα.
Καλά ρε Δημήτρη μου η συμβολή της χώρας μας στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής είναι το ότι πρέπει να φύγουν τα Τουρκικά στρατεύματα;
Τόσο δύσκολο είναι επιτέλους να βγάλουμε τους εαυτούς μας από αυτό το νησί και το γαμημένο το κυπριακό και να δούμε τον Κόσμο γύρω μας;
Το ερώτημα παραμένει και είναι σοβαρό: Υπάρχει Κύπρος χωρίς κυπριακό; Μήπως Κύπριοι και κυπριακό έχουν γίνει οι δύο όψεις του ιδίου νομίσματος;
Επειδή λοιπόν και εγώ αυτό το ιστολόγιο το έχω ξεσκίσει με το κυπριακό σταματώ εδώ.
Από εδώ και μπρός το κυπριακό θα λείψει από το Μπλονγκ. Να δω και εγώ αν καταφέρω να υπάρξω, έστω στην μπολγκόσφαιρα, χωρίς αυτό.
Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2009
Η ευθυνοφοβία είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό των Κυπρίων. Το βλέπουμε παντού, κυρίως στις δημόσιες υπηρεσίες όπου είναι και ο πρώτος κανόνας επιβίωσης, αλλά και στη ζωή μας γενικότερα. Το μόττο της κοινωνίας μας δεν είναι το "yes we can", ούτε το "μπορούμε καλύτερα", ή το "αιείν αριστεύειν" αλλά το "εν θα φταίω εγώ".
Το επακόλουθο βέβαια είναι να έχουμε ηγέτες αυτούς που ακολουθούν τον συγκεκριμένο κανόνα με την περισσότερη μαεστρία.
Το ανακοινωθέν του Εθνικού συμβουλίου μετά από 4ήμερη(!) συνεδρία δείχνει ακριβώς αυτό. Δεν αποτολμήθηκε ούτε ένα γιώτα πέρα από τα τετριμμένα περί αποφάσεων του συμβουλίου ασφαλείας , συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας κλπ.
Το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος. Ψάχνει την ενότητα ή απλά την συνυπευθυνότητα;
Το ότι η ενότητα είναι ανέφικτη είναι πιστεύω ξεκάθαρο. ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγοι δεν ήθελαν καν να αρχίσει η διαπραγμάτευση όταν άρχισε και διαφωνούν κάθετα με τον τρόπο που αυτή διεξάγεται ενώ και επί της ουσίας οι θέσεις τους απέχουν πολύ από αυτές των ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι προετοιμάζουν και προετοιμάζονται για ένα νέο ΟΧΙ αφού προεξοφλούν από τώρα το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης ως απαράδεκτο και ο Χριστόφιας δεν είναι κανένας αφελής που δεν μπορεί να δει όλα αυτά.
Συμπεραίνω λοιπόν ότι ο Χριστόφιας ψάχνει την συνυπευθυνότητα. Γιατί όμως; Μήπως οι συνομιλίες να παραπαίουν και βλέπει πιό μακριά στις επόμενες προεδρικές; Προτιμά ίσως να αναβάλει τη σύγκρουση με τους αντιδραστικούς σε χρόνο που να τον βολεύει καλύτερα; Είναι ένα δογματικό απολίθωμα του ΑΚΕΛ που θα προτιμήσει να μεταφέρει το βάρος της ευθύνης σε άλλους ώμους; Δεν έχει το θάρρος να κάνει αυτό που πρέπει να γίνει;
Με άλλα λόγια είτε έχουμε μπεί ήδη στη διαδικασία διαχείρισης της ζημιάς είτε δεν έχουμε φτάσει ακόμη στην ώρα της πραγματικής αντιπαράθεσης, του επαναληπτικού του 2004.
Λειτουργική και βιώσιμη θα είναι μιά λύση που θα έρθει σε ρήξη με το πολιτικό κατεστημένο και στις δύο πλευρές. Οι πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάβουν την ευθύνη και θα φέρουν ένα θετικό αποτέλεσμα θα είναι αυτές που θα ηγηθούν και θα κυβερνήσουν την Κύπρο του Αύριο.
Το επακόλουθο βέβαια είναι να έχουμε ηγέτες αυτούς που ακολουθούν τον συγκεκριμένο κανόνα με την περισσότερη μαεστρία.
Το ανακοινωθέν του Εθνικού συμβουλίου μετά από 4ήμερη(!) συνεδρία δείχνει ακριβώς αυτό. Δεν αποτολμήθηκε ούτε ένα γιώτα πέρα από τα τετριμμένα περί αποφάσεων του συμβουλίου ασφαλείας , συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας κλπ.
Το μεγάλο ερωτηματικό είναι ο ίδιος ο Πρόεδρος. Ψάχνει την ενότητα ή απλά την συνυπευθυνότητα;
Το ότι η ενότητα είναι ανέφικτη είναι πιστεύω ξεκάθαρο. ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγοι δεν ήθελαν καν να αρχίσει η διαπραγμάτευση όταν άρχισε και διαφωνούν κάθετα με τον τρόπο που αυτή διεξάγεται ενώ και επί της ουσίας οι θέσεις τους απέχουν πολύ από αυτές των ΑΚΕΛ και ΔΗΣΥ. Είναι επίσης ξεκάθαρο ότι προετοιμάζουν και προετοιμάζονται για ένα νέο ΟΧΙ αφού προεξοφλούν από τώρα το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης ως απαράδεκτο και ο Χριστόφιας δεν είναι κανένας αφελής που δεν μπορεί να δει όλα αυτά.
Συμπεραίνω λοιπόν ότι ο Χριστόφιας ψάχνει την συνυπευθυνότητα. Γιατί όμως; Μήπως οι συνομιλίες να παραπαίουν και βλέπει πιό μακριά στις επόμενες προεδρικές; Προτιμά ίσως να αναβάλει τη σύγκρουση με τους αντιδραστικούς σε χρόνο που να τον βολεύει καλύτερα; Είναι ένα δογματικό απολίθωμα του ΑΚΕΛ που θα προτιμήσει να μεταφέρει το βάρος της ευθύνης σε άλλους ώμους; Δεν έχει το θάρρος να κάνει αυτό που πρέπει να γίνει;
Με άλλα λόγια είτε έχουμε μπεί ήδη στη διαδικασία διαχείρισης της ζημιάς είτε δεν έχουμε φτάσει ακόμη στην ώρα της πραγματικής αντιπαράθεσης, του επαναληπτικού του 2004.
Λειτουργική και βιώσιμη θα είναι μιά λύση που θα έρθει σε ρήξη με το πολιτικό κατεστημένο και στις δύο πλευρές. Οι πολιτικές δυνάμεις που θα αναλάβουν την ευθύνη και θα φέρουν ένα θετικό αποτέλεσμα θα είναι αυτές που θα ηγηθούν και θα κυβερνήσουν την Κύπρο του Αύριο.
Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2009
As good as it gets?
Δεν υπάρχει λόγος να ψάξουμε τους φταίχτες γιά ότι συνέβηκε σήμερα στο Λιμνίτη. Το καυτό και πικρό ερώτημα που προκύπτει είναι άλλο.
Ενάμιση χρόνος τακτικών απ'ευθείας διαπραγματεύσεων και δεν μπορούν να μεταφέρουν 600 πλάσματα από το σημείο Α στο σημείο Β;
Ήταν αυτό που έγινε σήμερα μια μικρογραφία της Λύσης που διαπραγματεύονται οι ηγέτες μας;
Is this as good as it gets?
Ενάμιση χρόνος τακτικών απ'ευθείας διαπραγματεύσεων και δεν μπορούν να μεταφέρουν 600 πλάσματα από το σημείο Α στο σημείο Β;
Ήταν αυτό που έγινε σήμερα μια μικρογραφία της Λύσης που διαπραγματεύονται οι ηγέτες μας;
Is this as good as it gets?
Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009
Δευτέρα 20 Ιουλίου 2009
Τετάρτη 15 Ιουλίου 2009
Κάποιες σκέψεις για το πραξικόπημα
Εκτός από τα προφανή αποτελέσματα τι άλλες επιπτώσεις είχε το πραξικόπημα στην κυπριακή κοινωνία και την μετέπειτα ιστορία της Κύπρου;
Θα αρχίσω με την μοναδική θετική επίπτωση που ήταν κατά την γνώμη μου η εδραίωση της Δημοκρατίας. Όχι απλά με την επιστροφή του Μακαρίου και της νομιμότητας αλλά με το γενικό ξύπνημα των Κυπρίων στη δημοκρατικότητα, το διαχωρισμό των εξουσιών, την έννομη τάξη κλπ. Είμαστε βέβαια ακόμη μακριά από το ιδεώδες αλλά αν κάνουμε την σύγκριση πρίν/μετά θα δούμε τεράστια άλματα προόδου. Για παράδειγμα ο ρόλος του στρατού στην πολιτεία αλλά και στην συνείδηση του πολίτη. Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος και οι τακτικές εκλογικές αναμετρήσεις καθώς και οι εναλλαγές ατόμων και πολιτικών συνασπισμών στην εξουσία ήταν αδιανόητες πρίν το '74.
Από την άλλη όμως το πραξικόπημα στιγμάτησε αυτή την ανανεωμένη δημοκρατία. Ο 'κλάδος ελαίας' του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου αποδείχθηκε μπούμερανγκ για τη δημοκρατία αφού από τη μία οι ένοχοι έμειναν ατιμώρητοι και από την άλλη η απουσία κάθαρσης διαιώνισε τη διχόνοια. Το τεράστιο βάρος της ατιμωρησίας και κατ' επέκταση της απόκρυψης της αλήθειας εμπόδίζει ακόμη και σήμερα τους ελληνοκύπριους από το να παρουσιάσουν ένα πραγματικά ενωμένο μέτωπο απέναντι στην Τουρκία. Οι προέδροι που ακολούθησαν τον Μακάριο όπως και οι υπόλοιποι πολιτικοί παράγοντες απέφυγαν επιμελώς να αγγίξουν το ζήτημα αφού από κομματικής/μικροπολιτικής απόψεως το ομιχλώδες τοπίο τους βόλευε (και τους βολεύει) μια χαρά.
Με κάποιο τρόπο το πραξικόπημα έγινε επίσης το χαλί κάτω από το οποίο η ελληνοκυπριακή κοινότητα έκρυψε τη βρωμιά της. Ο Μακάριος και η διακυβέρνησή του έγιναν οι ιερές αγελάδες της κυπριακής ιστορίας. Υπήρχε έλλειμμα δημοκρατίας στη νεαρή Κυπριακή Δημοκρατία; Υπήρχαν παραστρατιωτικές ομάδες υπό τον έλεγχο του προέδρου ή υπουργών; Λειτουργούσε η αστυνομία ως προστάτης του πολίτη ή ως όργανο επιβολής; Αληθεύουν τα όσα λέγονται περί του σχεδίου 'Ακρίτας'; Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής του Μακαρίου, των πολεμίων του ή και του πολιτικού περιβάλλοντος γενικά την ψυχροπολεμική εκείνη περίοδο;
Η τουρκική εισβολή έκανε κάτι παρόμοιο για τη σχέση μας με τους τουρκοκύπριους. Μας σταμάτησε και μας σταματά ακόμη από το να ψηλαφίσουμε τα προβλήματα που προϋπήρξαν της εισβολής. Τηρήσαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε με την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου; Δώσαμε την ευκαιρία στην νεοσύστατη δημοκρατία μας να λειτουργήσει για το καλό όλων των Κυπρίων ή την βλέπαμε σαν ένα ενδιάμεσο σταθμό προς την Ένωση;
Πολλοί διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση θα πουν: Ο Παύλος επικρίνει τον Μακάριο άρα επικροτεί το πραξικόπημα, επικρίνει την ελληνοκυπριακή κοινότητα άρα αποενοχοποιεί την Τουρκία... Εύκολα συμπεράσματα που χρησιμοποιούνται κατά κόρον από πολιτικούς κάθε απόχρωσης και απομακρύνουν τη συζήτηση από την ουσία των πραγμάτων.
Η ουσία όμως είναι ότι μόνο η αλήθεια και η κριτική ανάλυση της ιστορίας θα φέρει την κάθαρση και μόνο όταν γίνει το ίδιο και από την τουρκική πλευρά θα μπορέσουμε όλοι μαζί να προκόψουμε στη Χώρα που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία.
Θα αρχίσω με την μοναδική θετική επίπτωση που ήταν κατά την γνώμη μου η εδραίωση της Δημοκρατίας. Όχι απλά με την επιστροφή του Μακαρίου και της νομιμότητας αλλά με το γενικό ξύπνημα των Κυπρίων στη δημοκρατικότητα, το διαχωρισμό των εξουσιών, την έννομη τάξη κλπ. Είμαστε βέβαια ακόμη μακριά από το ιδεώδες αλλά αν κάνουμε την σύγκριση πρίν/μετά θα δούμε τεράστια άλματα προόδου. Για παράδειγμα ο ρόλος του στρατού στην πολιτεία αλλά και στην συνείδηση του πολίτη. Η αλλαγή του εκλογικού συστήματος και οι τακτικές εκλογικές αναμετρήσεις καθώς και οι εναλλαγές ατόμων και πολιτικών συνασπισμών στην εξουσία ήταν αδιανόητες πρίν το '74.
Από την άλλη όμως το πραξικόπημα στιγμάτησε αυτή την ανανεωμένη δημοκρατία. Ο 'κλάδος ελαίας' του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου αποδείχθηκε μπούμερανγκ για τη δημοκρατία αφού από τη μία οι ένοχοι έμειναν ατιμώρητοι και από την άλλη η απουσία κάθαρσης διαιώνισε τη διχόνοια. Το τεράστιο βάρος της ατιμωρησίας και κατ' επέκταση της απόκρυψης της αλήθειας εμπόδίζει ακόμη και σήμερα τους ελληνοκύπριους από το να παρουσιάσουν ένα πραγματικά ενωμένο μέτωπο απέναντι στην Τουρκία. Οι προέδροι που ακολούθησαν τον Μακάριο όπως και οι υπόλοιποι πολιτικοί παράγοντες απέφυγαν επιμελώς να αγγίξουν το ζήτημα αφού από κομματικής/μικροπολιτικής απόψεως το ομιχλώδες τοπίο τους βόλευε (και τους βολεύει) μια χαρά.
Με κάποιο τρόπο το πραξικόπημα έγινε επίσης το χαλί κάτω από το οποίο η ελληνοκυπριακή κοινότητα έκρυψε τη βρωμιά της. Ο Μακάριος και η διακυβέρνησή του έγιναν οι ιερές αγελάδες της κυπριακής ιστορίας. Υπήρχε έλλειμμα δημοκρατίας στη νεαρή Κυπριακή Δημοκρατία; Υπήρχαν παραστρατιωτικές ομάδες υπό τον έλεγχο του προέδρου ή υπουργών; Λειτουργούσε η αστυνομία ως προστάτης του πολίτη ή ως όργανο επιβολής; Αληθεύουν τα όσα λέγονται περί του σχεδίου 'Ακρίτας'; Όλα αυτά ήταν αποτέλεσμα της πολιτικής του Μακαρίου, των πολεμίων του ή και του πολιτικού περιβάλλοντος γενικά την ψυχροπολεμική εκείνη περίοδο;
Η τουρκική εισβολή έκανε κάτι παρόμοιο για τη σχέση μας με τους τουρκοκύπριους. Μας σταμάτησε και μας σταματά ακόμη από το να ψηλαφίσουμε τα προβλήματα που προϋπήρξαν της εισβολής. Τηρήσαμε τις υποσχέσεις που δώσαμε με την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου; Δώσαμε την ευκαιρία στην νεοσύστατη δημοκρατία μας να λειτουργήσει για το καλό όλων των Κυπρίων ή την βλέπαμε σαν ένα ενδιάμεσο σταθμό προς την Ένωση;
Πολλοί διαβάζοντας αυτή την ανάρτηση θα πουν: Ο Παύλος επικρίνει τον Μακάριο άρα επικροτεί το πραξικόπημα, επικρίνει την ελληνοκυπριακή κοινότητα άρα αποενοχοποιεί την Τουρκία... Εύκολα συμπεράσματα που χρησιμοποιούνται κατά κόρον από πολιτικούς κάθε απόχρωσης και απομακρύνουν τη συζήτηση από την ουσία των πραγμάτων.
Η ουσία όμως είναι ότι μόνο η αλήθεια και η κριτική ανάλυση της ιστορίας θα φέρει την κάθαρση και μόνο όταν γίνει το ίδιο και από την τουρκική πλευρά θα μπορέσουμε όλοι μαζί να προκόψουμε στη Χώρα που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία.
Τρίτη 7 Ιουλίου 2009
Πρόσφυγες.
Δείτε αυτό και κάντε και μιά βόλτα στη Λήδρας να δείτε την έκθεση φωτογραφίας που στήθηκε με θέμα τους πρόσφυγες και την UNHCR.
Σκέφτομαι ότι ζούμε όλοι μέσα στη φούσκα που είναι ο δυτικός πολιτισμός. Ότι υπάρχει απ'έξω είναι ένας γιγαντιαίος ζωολογικός κήπος. Ότι γίνεται πίσω από το φράχτη μπορεί κάποτε να προκαλέσει συναισθήματα αλλά μέχρι εκεί, ουσιαστικά δεν μας αφορά.
Είναι αυτός ο Πολιτισμός μας πανανθρώπινος; Μπορεί να δώσει λύσεις στα προβλήματα της Ανθρωπότητας ή μόνο να υπερπηδά τα εμπόδια στην δική του περαιτέρω ανάπτυξη;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)