الثورة

Καθώς η πατρίδα μας Κουλιάζεται και αντιμετωπίζει από πάνω και την μήνυση του Βάσου Λυσσαρίδη που ζητά να εξασφαλίσει το μέλλον της ύπαρξης του σε αυτόν τον δύσμοιρο τόπο (δικηγόρος του ο τεράστιος Αντρέας Αγγελίδης) και ο Μακάριος έχει καταλήξει με ανδριάντα μικρότερο του πραγματικού του αναστήματος και ενώ ο Κάρογιαν νιώθει τελείως σαν μαλάκας γιατί ποτέ του δεν την ήθελε την γαμημένη την καρέκλα αλλά μόνο την ελευθερία της πατρίδας του όμως το ΑΚΕΛ προσπάθησε να του την μπήξει και ο Νίκαρος βρίσκεται στον έκτο ουρανό με τον Γιαννάκη στο πλευρό του...

Ο δικτάτορας της Συρίας σκοτώνει (και) παιδιά.
63 οι νεκροί χτες.
Ακροβολιστές.
Τανκς.
Βασανιστήρια.

Δεν έχουμε τίποτα να πούμε και τίποτα να κάνουμε.
Τα πετρέλαια τα μοιράσαμε με τον Άσαντ, όχι με τον κάθε κώλον τίτσιρον που βγαίνει στους δρόμους.
Η αντίσταση μας στον Ιμπεριαλισμό είναι συνεχής και σταθερή.

Δεν θα αναρτήσω τα βίντεο. Ούτε καν έχω το στομάχι να τα δω.

Ποιόν θα ψηφίσω στις βουλευτικές

Πρέπει να ψηφίσουμε στις ερχόμενες βουλευτικές. Ψηφίζοντας κάποιον ή κάποιους που αξίζουν είναι το ελάχιστο που μπορεί να κάνει ο κάθε συνειδητός πολίτης για να βάλει ένα μικρό έστω λιθαράκι για ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί να πετάξω την ψήφο μου άλλωστε; Σιγά μην κλάψουν αν εγώ ή κάποιοι άλλοι δεν ψηφίσουν αφού τα ποσοστά τους θα βγουν από τις έγκυρες ψήφους και μόνον. Η αποχή, λέει η θεωρία, βοηθά το υπάρχον σύστημα αφού τα "αρνιά" και οι φανατισμένοι ψηφίζουν ανελλιπώς. Εξάλλου η αποχή υγιώς σκεπτόμενων ανθρώπων μόνο ζημιά μπορεί να προκαλέσει. Η εκλογή Μπούς στις ΗΠΑ και διαφόρων ακροδεξιών κομμάτων σε ευρωπαϊκές βουλές το αποδεικνύουν.

Κι όμως...

-Η αποχή στην Κύπρο οτέ δεν ανέβηκε σε ποσοστά που να προκαλούν τέτοιες ανησυχίες. Μόνο τεράστια ποσοστά αποχής θα ήταν αρκετά για μια τέτοια ουσιαστική και πραγματική απόκλιση μεταξύ κοινωνίας και βουλής.

-Κανένας κομματικός σχηματισμός δεν προσφέρει κάτι αισιόδοξο. Μεμονομένα αξιόλογα άτομα υπάρχουν σε όλους (σχεδόν) τους συνδυασμούς, είναι όμως είτε το θέλουν είτε όχι βυθισμένοι στο βόθρο των κομμάτικών συμφερόντων και επιπλέον οι πλείστοι από αυτούς έχουν μηδαμινές πιθανότητες εκλογής. Ακόμη και μια "μονοσταυρία" δηλαδή θα καταλήξει δυστυχώς σε απλή αποδοχή συγκεκριμένου κόμματος και εύκολα θα καταλήξει να προσμετρηθεί υπέρ άλλου υποψηφίου στη δεύτερη κατανομή. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους (όπως το είπε και ο Στροβολιώτης) ψήφος στη Ξένια μπορεί να μετατραπεί σε εκλογή του Χρίστου Κληρίδη στη βουλή.

-Τα κυπριακά κόμματα πρέπει να εισπράξουν την απαξίωση της κοινωνίας και αυτό μόνο η αποχή μπορεί να το κάνει.

-Ο σημαντικότερος λόγος να μην προσέλθουμε στις κάλπες προκύπτει μέσα από ίδιο το πολιτικό σύστημα που έχουμε. Η μεγαλύτερη αξία της ψήφου μας φαίνεται στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Η πολιτική συνείδηση του κάθε ενός από εμάς μεταλλάσσεται σε μαθηματικά: το ποσοστό που το κάθε κόμμα έχει καπαρωμένο για τις προεδρικές. Αυτό το ποσοστό, ακόμα και το ελάχιστο, θα ριχτεί στο παζάρι των υπουργείων και των διοικητικών συμβουλίωνσε ενάμιση με δυο χρόνια από τώρα και κυρίως στο γκράν φινάλε της Δεύτερης Κυριακής.
Με δυό λόγια, αν έχουμε μια αποχή της τάξης του 15-20% οι κομματάρχες θα δυσκολευτούν τρομερά όταν θα στήνουν τους συνασπισμούς τους εν όψει των προεδρικών. Θα είναι αναγκασμένοι πια να υπολογίσουν την Αποχή του 2011 ως μετρήσμη πολιτική δύναμη η οποία μπορεί να είναι μεγαλύτερη από αυτήν του ΔΗΚΟ ή της ΕΔΕΚ και παντελώς απρόβλεπτη.


Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά του νομίσματος. Αν η Αποχή του 2011 συνεχίσει να είναι αποχή το 2013 τότε θα χάσει ένα μεγάλο μέρος της δυναμικής που προανέφερα. Αν οι πολίτες της αποχής απέσχουν εντελώς από την πολιτική τότε πραγματικά θα απαρνηθούν το οποιδήποτε δικαίωμα συμμετοχή και απλά θα ικανοποιήσουν το υπάρχον σάπιο σύστημα.

Η δυναμική των Πολιτών της Αποχής θα φανεί στο μέλλον και θα εξαρτηθεί από την εκλογική τους συμπεριφορά. Αν θα είναι δηλαδή συνειδητή πολιτική επιλογή ή απλά άρνηση της πολιτικής τους ιδιότητας.

Για την ώρα όμως είναι η μοναδική επιλογή που να αφήνει μια ελπίδα για το μέλλον.

Κάτω ο Πόλεμος. Γουωτέβερ.

"Κάτω ο Πόλεμος". Με αυτή τη φράση κλείνει το ποστ του ο φίλος Πίττας και μου φαίνεται ότι οι περισσότεροι συμπλόγκερς και συμπολίτες μας συμφωνούν.
"Ποντιοπιλατισμός" απαντώ εγώ. Απόδραση από το ηθικό δίλημμα με ελαφρά πηδηματάκια.
"Δεν χωνεύω τον Καντάφι. Δεν χωνεύω τον ΟΗΕ. Το ΝΑΤΟ μου κάθεται στο στομάχι. Καντάφι υπάρχουν εκαντοντάδες. Δεν γαμιώνται όλοι! ΚΑΤΩ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ!"

Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Τα γεγονότα, ειδικά αυτά που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, μιλούν για ένα δικτάτορα που δημόσια δηλώνει ότι θα εκτελεί τους εχθρούς του από πόρτα σε πόρτα. Για έναν ηγέτη που διατάσσει αεροπορικές επιδρομές εναντίων της χώρας του και διατάσσει το στρατό του να πυροβολήσει σε άμαχους διαδηλωτές. Ναι μπορώ να τον φανταστώ να πίνει ζαμπούκες με τον Μπερλουσκόνι και τον Σαρκοζί και να βροντοφωνάζει "ΚΑΤΩ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ" καθώς οι μισθοφόροι του βιάζουν και εκτελούν. Και ναι ούτε το ΝΑΤΟ ούτε και ο ΟΗΕ είναι άγιοι και σίγουρα ζυγίζουν πολύ περισσότερα στη πιλάντζα τους από τη δημοκρατία στη Λιβυή.

Στη Λιβύη όμως, όπως και στη Συρία εδώ και λίγες μέρες, λαμβάνει χώρα μια Επανάσταση. Όχι η Επανάσταση της Λιβύης ή της Συρίας αλλά η Επανάσταση του Αραβικού Κόσμου. Αυτά που εκτυλίχθηκαν στην Λιβύη δεν έγιναν στο κενό αλλά σαν μια αναπόφευκτη συνέπεια αυτών που έγιναν στην Τυνησία και την Αίγυπτο και που συνεχίζουν να διαδραματίζονται σε όλο τον Αραβικό κόσμο. Η αλήθεια που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ότι οι Άραβες έχουν πια ταυτότητα και βούληση και υπόσταση σαν λαός. Δεν είναι πια οι "Αραπάδες" που υπεροπτικά πατρονάραμε σφίγγοντας το χέρι του κάθε φασιστόμουτρου αλλά οι Άραβες που απαιτούν ελευθερία και Δημοκρατία. Και πρέπει όλοι μας να σταθούμε απέναντι τους και έντιμα να πάρουμε θέση.

Μιλώντας στον πρώτο πληθυντικό εννοώ τον εκδημοκρατισμένο και ανεπτυγμένο κόσμο, κυρίως τη Δύση. Τη Δύση στην οποία περήφανα και εμείς ανήκουμε και η οποία μας χρωστά εξ'άλλου και τις αξίες της δεν είναι έτσι; Μην ξεχνούμε ότι τους ηγέτες που αποφάσισαν τις επιδρομές οι λαοί τους τους ψήφισαν, δεν είναι αυτοδιοριζόμενοι "ηγέτες" και όσο αφελής και αν ακούγομαι πιστεύω ότι αντιπροσωπεύουν κάτι περισσότερο από τα συμφέροντα των πολυεθνικών έστω και αν οι ίδιοι δεν το ξέρουν. Δεν πιστεύω ότι το κάνουν για το πετρέλαιο. Το πετρέλαιο το είχαν άριστα υπό έλεγχο με τον Καντάφι στην θέση του. Για το πετρέλαιο δεν του συγχώρεσαν το Λόκερμπι;
Από τη δική μου σκοπιά τα γεγονότα έφεραν την εκδημοκρατικοποιημένη Δύση στη θέση που θα πρέπει να πράξει όσα κυρήττει. Οι πολιτικοί που έγλυφαν τόσα χρόνια τον Καντάφι τώρα έφτασαν σε ένα σημείο που δεν μπορούσαν πια να σταθούν μπροστά στους πολίτες τους και να πουν "ναι αυτός που μέχρι χτες ήταν φιλαράκι μας σήμερα πυροβολεί τους διαδηλωτές και εμείς δεν είμαστε διαθετημένοι να κάνουμε τίποτα παρά να τον καλέσουμε για συνομιλίες. Δεν τήρησε την εκεχειρία που ο ίδιος κύρηξε και γι'αυτό εμείς θα του κόψουμε την Καλημέρα."

Θα έπρεπε ίσως να επέμβουν και στο Νταρφούρ, την Κύπρο, τη Ρουάντα, την Βενεζουέλα, την Κίνα. Πολύ πιθανόν να τα κάνουν σκατά και στη Λιβύη. Πιστεύω όμως πως είναι καιρός να αφήσουμε τους σχετικισμούς και να λάβουμε σαφή θέση για αυτά που συμβαίνουν.

Εγώ θα λάβω θέση και ας βγώ χαμένος. Ας με πείτε νεοσυντηριτικό, Νατοϊκό ή ξέρωγω τι.


"ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΕΣ. ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟΥΣ ΑΡΑΒΕΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ!"

Κόλαση.

"l'enfer, c'est les autres"
"κόλαση, είναι οι άλλοι [άνθρωποι]"
JP Sartre.


Κόλαση, είναι να μη βρίσκεις συμπόνοια στη ψυχή σου.
Να βλέπεις πλάσματα φτιαγμένα κατ'εικόνα και μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.
Να είναι ο καφές σου πιο σημαντικός από τη ζωή του άλλου και να διαθέτεις και φιλοσοφημένα επιχειρήματα γι'αυτό.
Γιατί οσο Κόλαση είναι οι Άλλοι άλλο τόσο Κόλαση είναι το Εγώ.

Το Εμείς είτε περιλαμβάνει Όλους είτε γίνεται και αυτό σύνταξη Κολάσεων.
Εδώ έσται ο κλαυθμός και ο βρυγμός των οδόντων.

Όχι στον Άδη, μετά θάνατον, αλλά εδώ μπροστά σε αυτό τον υπολογιστή.
Καλωσορίσαμε κύριοι στην Κόλαση. Εκεί που χειρότερος από τον Άλλο είναι ο Ξένος.

Πρότυπη Κυπριακή Δημοκρατία

Καθώς η Αίγυπτος ψάχνει την δημοκρατία της αναρωτιέμαι ποιά θα είναι τα πρότυπα τους. Που θα ψάξουν οι Αιγύπτιοι για έμπνευση, παραδείγματα προς μίμηση και προς αποφυγή; Η διαδικασία άρχισε και φαίνεται να βρίσκεται σε καλό δρόμο. Οι νεαροί ηγέτες της επανάστασης συναντήθηκαν με τους στρατηγούς και για πρώτη φορά οι στρατηγοί τους είπαν "Μιλήστε μας, σας ακούμε". Και πράγματι τους άκουσαν και το τι ειπώθηκε ήταν δημόσιο κτήμα από την στιγμή που οι συμμετέχοντες βγήκαν από την αίθουσα.
Ταυτόχρονα, ο φόβος και ο τρόμος της παρανοϊκής πια Δύσης, η Μουσουλμανική Αδελφότητα δηλώνει ότι η Επανάσταση ανήκει σε όλους και πως δεν προσβλέπει στην προεδρία του κράτους ή πλειοψηφία στη βουλή.

Είναι η Δυτικού τύπου δημοκρατία αυτό ου ψάχνει η Αίγυπτος; Μπορούμε εμείς οι πολίτες της Ευρώπης να τους συστήσουμε το δικό μας σύστημα; Και πιο συγκεκριμένα σαν Κύπριοι μπορούμε να πούμε στους γείτονες μας στο νότο "ελάτε, διδαχτείτε από την δική μας δημοκρατία, είμαστε έτοιμοι και πρόθυμοι να μοιραστούμε την γνώση και την εμπειρία μας μαζί σας";

Δυστυχώς η τελευταία πρόταση μου φαίνεται γελοία. Πάντα ήμουν της απόψης ότι η δημοκρατία που έχουμε είναι η καλίτερη υπό τις περιστάσεις, η μοναδική αποδεδειγμένα λειτουργική αν θέλετε αλλά τα γεγονότα στην Αίγυπτο με κάνουν να αμφιβάλλω. Μόνο και μόνο η δυναμική και οι δυνατότες που ανοίγονται μπροστά στη νεολαία της Αιγύπτου κάνουν τις παλιές πια Ευρωπαϊκές δημοκρατίες να φαίνονται ανεπαρκείς. Μπορούν οι Αιγύπτιοι να αποφασίσουν για μια οριζόντια ψηφοφορία, για μια πραγματική αξιοκρατία και μια δικαιοσύνη που λειτουργεί για το καλό της κοινωνίας και όχι την αρτηριοσκληρωμένη δικαιωσύνη που λαμβάνουμε εδώ. Μπορεί, μπορεί, μπορεί...

Σκέφτομαο τον κομματάρχη που απαιτεί την παραίτηση δημάρχου επειδή έφυγε από το δικό του κομματικό μαντρί και πήγε σε άλλο και φαντάζομαι τον νέο Αιγύπτιο να με ρωτά: "Πως δουλεύει η δική σας δημοκρατία; Πως εξαλείψατε την διαφθορά; Πως τιμωρήσατε τους αχόρταγους εισαγγελείς και τους αισχρούς κομματάρχες; Πως μοιραστήκατε τον πλούτο της χώρας σας; Πως εξασφαλίσατε την ίση μεταχείρηση και τις ίσες ευκαιρίες των πολιτών σας ανεξαρτήτως θρησκείας και γλώσσας; Τι είναι αυτό που κάνει την αστυνομία να σας σέβεται και εσάς να σέβεστε τους νόμους; Πως κρατάτε τις πόλεις σας τόσο καθαρές και όμορφες; Πως κερδίζετε αυτά που σας αξίζουν χωρίς να χυθεί ούτε σταγόνα αίμα;"

Ο κυνικός Παύλος μου λέει πως όλα αυτά είναι σαχλαμάρες. Πως το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν οι Αιγύπτιοι είναι σε μια (πουλημένη) ελευθερία του λόγου και κάποιους δικτατορίσκους δικής τους πια επιλογής.

Από την άλλη όμως ο βλέπω τους Αιγυπτίους να μας έχουν ήδη προσπεράσει.

Πολιτικές επιταγές.

Το καύσιμο της κοινωνίας μας είναι κατά τη γνώμη μου το τσιέκκι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι μισθοί, τα επιδόματα, οι προσφρές του δημοσίου και πέρα και πάνω απ'όλα τα τσιέκκια της σύνταξης.
Για πενήντα χρόνια τώρα τα μαγικά αυτά χαρτάκια οι τράπεζες τα εξαργυρώνουν σαν μετρητά. Όσο και αν τα χαρτάκια πολλαπλασιάζονταν τα τελευταία 50 χρόνια δεν σταμάτησαν ποτέ να είναι τόσο φερέγγυα όσο και τα μετρητά. Ήταν και είναι κινητήριος δύναμη του λιανικού εμπορίου αφού ότι και να συμβεί χιλιάδες τέτοια χαρτάκια διανέμονται στο παζάρι κάθε μήνα.
Ήταν και είναι όμως και η κινητήρια δύναμη της πολιτικής ζωής στη χώρα μας. Το όνειρο του κάθε ψηφοφόρου, το συνάλλαγμα του κάθε κυβερνώντος σωτήρα, το Ποτοσί του κάθε φιλόδοξου πολιτικού ή δημόσιου υπαλλήλου. Η διαφθορά στην Κύπρο δεν διεκπαιραιώνεται με μετρητά ή μετοχές ή οτιδήποτε άλλο αλλά με επιταγές της Κυπριακής Δημοκρατίας. Βολικό είναι άλλωστε.

Αρχίζει να γίνεται ξεκάθαρο πια ότι στον όχι και τόσο μακρινό ορίζοντα οι επιταγές της ΚΔ δεν θα αξίζουν πια το ποσό που θα αναγράφεται.
Αυτή θα είναι η μέρα που θα συνειδητοποιήσουμε ότι η διχοτόμηση δεν είναι λύση.

Ο Θεός Γεωμέτρης.

Η εικόνα είναι από χειρόγραφη Γαλλική Βίβλο, μέσα του 13ου αιώνα.
Η μορφή του Ιησού (για όσους πιστεύουν η μορφή του ενσαρκωμένου Θεού) χτίζει το σύμπαν.
Ο κόσμος παρουσιάζεται σφαιρικός και σχηματικά μου θυμίζει πολύ μοντέρνες απεικονίσεις του σύμπαντος.
Ο Χτίστης που σήμερα γεννιέται, ο Άνθρωπος μεγαλύτερος από το σύμπαν, ο Άνθρωπος συνώνυμος με τον Χτίστη, η εικόνα του Χριστού να χειρίζεται εργαλεία, η ομορφιά της εικόνας, η τέχνη του δημιουργού της. Με κάποιο τρόπο αυτή η εικόνα με γεμίζει αισιοδοξία.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!