Το δεκασέλινο.

Πριν να πετάξουμεν το Ευρώ τζιαι πριν να βουρήσουμεν να ξαναπούμεν όχι στο Σχέδιο Ανναν. Πριν να μολόσουμεν τες πισίνες μας τζιαι πριν να αρκέψουμεν να θρηνούμεν τζιείνους που λοαρκάζουμεν ότι εννα αυτοχτονήσουν...

Μπορεί να εν καλά να σκεφτούμεν τούτα:

- Την ταυτότηταν μας. Είμαστεν ευρωπαίοι; έχουμεν σχέσην τζιαι συνάφειαν με την Ευρώπην τζιαι την ιστορίαν τζιαι τον πολιτισμόν της;

-Την στρατηγική μας. Ασπαζούμαστε τες αρχές της ΕΕ; Εν καλή μόνον για να φωνάζουμεν κατά της Τουρκίας, να δανειζούμαστεν ριάλλια τζιαι να εισάγουμεν κοινοτικούς εργάτες; Εν καλή για να νιώθουμεν "κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο, πλήρες μέλος της ΕΕ" οξά έσιει τζιαι άλλην ουσίαν που μας ενδιαφέρει; Κάμνουν μας οι ευρωπαίοι για σύμμαχοι; Βρίσκουμεν καλλύττερους;

-Έχουμεν μια δικήν μας ιδέαν για το μέλλον της Ευρώπης; Ακούσετε την καμμιάν φοράν; Συμφωνούν οι εταίροι μας με τούτην την ιδέαν; Τουλάχιστον ασπαζούμαστεν καμιάν που τες υπάρχουσες ιδέες; Ποιάν; Η ιδέα του Ευρώ 2 ταχυτήτων κάμνει μας;

-Λαμβάνουμε μέρος στες αποφάσεις τζιαι στη λειτουργίαν της ΕΕ; Σε βαθμόν ικανοποιητικό για τα συμφέροντα μας τζιαι εποικοδομητικό για το σύνολο; Μπορούμεν παραπάνω ή είμαστεν καταδικασμένοι κομπάρσοι;

-Κόφτει μας το "σύνολο";  Μπορούμεν να δούμεν την Ευρώπην πίσω που την Μέρκελ;

-Τούτα ούλλα, ειδικά το τελευταίο, αντικατοπτρίζουνται μέσα στη δικήν μας πολιτείαν;  

Λαλείς;

Λαλείς να ' ν επειδή είμαστεν μικροαστοί, χίπστερς, ππαραόπιστοι, βόρτοι, αχόρταοι; Λαλείς να'ν που εφύαμεν που τα πλιθθόχτιστα τα σπίθκια τα ταπεινά τζιαι που μαλλώννουμεν για τες μάππες; Λαλείς να'ν που εξηχάσαμεν πόσον όμορφη εν η θάλασσα τζιαι γεμάτα αθρωπικιάν τα λουφκιά με το κολοκούιν; Λαλείς να'ν επειδή είμαστεν χαντοί, απαίδευτοι, κακομορφωμένοι,με ντιενέη χαλασμένον; Λαλείς να'ν που είμαστεν μεσανατολίτες, μισοαραπάες, ανευρωπαίοι; Λαλείς να'ν που'μαστεν μιτσιοί, ασήμαντοι, ανώττεροι, πολύτιμοι, γιοφύριν του κόσμου ούλλου τζι'εν η θάλασσα μας γεμάτη πλούτον αφάνταστον;

Όι ρε φίλε.

Έννεν για τούτα.

Μια χαρά πλάσματα είμαστεν όπως ούλλοι οι ευρωπαίοι τζι'οι αμερικάνοι τζιαι όποιοι άλλοι θέλεις. Εννα απολογούμαστεν τωρά γιατί θέλουμεν θέρμανσην έσσω μας  τζιαι γιατί πέμπουμεν τα κοπελλούθκια μας να μάθουν γαλλικά; Καλά κάμνουμεν. Τζιείνοι που θέλουν ας κάθουνται με τα κοπελλούθκια τους δίπλα που τη τσιμινιάν τζιαι να θκιαβάζουν τον Μέγα Καζαμία τζιαί τον βίον του Αγίου Τρύφωνος. Να μεν πάμεν στους γάμους; Ρε φίλε ο γάμος ο κυπριακός εν η πιο αυθεντική κοινωνική πρόνοια: το κάθε νέο ζευκάρι δικαιούται μιαν αρκήν, χαλάλι. Τζιείνοι που κρατούν κάμνουν γάμους πριβέ με 50 άτομα τζιαι δείπνον αλακάρτ. Τζιαι καλά κάμνουν.

Τζιαι όι ρε φίλε εν ήταν καλλίττερα παλιά. Εν ιφκάλλουμεν πρόεδρον με 97%, εν φοούμαστεν τον στρατόν της χώρας μας, τα κοπελλούθκια μας γεννιούνται σε συνθήκες σωστές, διαφωνούμεν χωρίς να σκοτωννούμαστε τζιαι αρκέψαμεν που τα καλά να ανεχούμαστεν τζιαι να δεχούμαστεν τζιαι να αγαπούμεν τον κόσμον που εν άλλωσπως.

Τωρά εννα κάτσω να σας λαλώ ότι εν ούλλα καλά τζια άγια;  Όι. Εννενουν. Αλλά έν με ορίζει εμέναν ρε φίλε ούτε ο ΕΛΑΜιτης ούτε ο πορνόγερος μες το χόντα σίβικ, ούτε ο Ηλιάδης τζιαι ο Βγενόπουλλος.

Εγώ τζιείνον που εκατάλαβα εν ότι είμαστεν κομμάτιν του κόσμου. Τζι'ο κόσμος εν πιο σκληρός που ότι επιστέψαμεν.

Τωρά έννεν τζιαιρός για συναισθηματισμούς αλλά για δουλειάν. Να φέρουμεν τον νουν μας όπου τον έχουμεν γιατί εγινήκαμεν 53 χρονών, έν' τζιαι είμαστεν μωρά πκιόν.

Να φοάσαι.

Να φοάσαι ρε:

Να φοάσαι ότι εθθα φκει ο δικός σου.
Να φοάσαι ότι ο άλλος εννα σε πουλήσει.
Να φοάσαι το Σχέδιο Αννάν.
Να φοάσαι του Τούρκους.
Να φοάσαι τζιαι τους κοινοτικούς.
Να φοάσαι ότι εννα ξαναέρτει το Μαρί.
Να φοάσαι ότι εννα ξαναέρτει το πραξικόπημα.
Να φοάσαι ότι εν θα αντέξεις.
Να φοάσαι ότι εννα κρούσουν το προεδρικό.
Να φοάσαι ότι εννα χάσεις τη δουλειά σου.
Να φοάσαι ότι εννα πάεις πουκάτω που το όριον της φτώσειας.
Να φοάσαι την Μέρκελ.
Να φοάσαι το μνημόνιο.

Να ππέφτεις τζιαι να μεν τζιοιμάσαι. Να χτυπούν τηλέφωνα μες το προεδρικόν τζιαι να αγχώννεσαι ποιός εννα απαντήσει. Να φοάσαι ότι εν θα κάμνουν θρησκευτικά τα κοπελλούθκια σου στο σχολείον τζιαι οι πουτάνες ενναν νόμιμες. Οι ομοφυλόφιλοι εννα παντρέφκουνται τζιαι οι τουρκοκύπριοι εννα πκιάνουν δουλειάν στην κυβέρνηση.

Να ππέφτεις τζιαι να μεν τζιοιμάσαι. Ώσπου να τον ιφκάλεις.

Αυτοί φταίνε!

Η κοινωνία μας τό 'χει σιγά-σιγά εμπεδώσει: φταίνε οι ξένοι.

Οι ξένοι ήθελαν το κακό της Κύπρο και οι ξένοι το έφεραν. Οι ξένοι εποφθαλμιούν την Κύπρο και χρησιμοποιούν τους Τούρκους, που είναι οι μόνοι χειρότεροι από τους ξένους, για να μας ελέγχουν. Να ελέγχουν την γεωγραφική μας θέση, τα πετρέλαια μας, το ανυπέρβλητο αγωνιστικό μας πνεύμα, επειδή ξέρουν οι ξένοι ότι το συμφέρον τους θέλει τους Κύπριους σκυφτούς.

Οι ξένοι έφεραν την οικονομική κρίση, οι ξένοι απομυζούν την πλούσια Κύπρο με τα επιδόματά τους και, αλίμονο, οι ξένοι κλέβουν τις δουλειές από τους τίμιους και άψογα καταρτισμένους Κύπριους επαγγελματίες.

(Δεν ήταν ξένος ο Κίσιγκερ; Δεν ήταν ξένος ο Κόφι Αννάν; Ο Γκάλι, ο Ντάουνερ, ο Μπαγκλαντεσιανός που έκανε τον φίλο του κομμάτια; Δεν είναι τρομακτικό να φεύγεις αργά από το Οκτάνα και να βλέπεις στο δρόμο τύπους πιό σκουρόχρωμους από τη σκιά τους;)

Πολλοί δάκρυσαν χτες που έβλεπαν τον άνεργο πολύτεκνο να κλαίει στο δρόμο λέγοντας πως δεν έχει γάλα να δώσει στα παιδιά του. Πολλοί προσφέρθηκαν να βοηθήσουν. Μπράβο τους. Η κοινωνική αδικία τους ξύπνησε τα φιλανθρωπικά αισθήματα.

Ζάβαλλι μου. Επονήσαν οι Κυπράιοι τον φτωχόν.

(Κάθουμαι να γράψω θκυό σκέψεις τζιαι συγχίζουμαι. Εννα συνεχίσω όμως.)

Οι ξένοι που πέθαναν μες το μεταλλικό τους σπιτάκι το προηγούμενο καλοκαίρι είχαν παιδιά; Η Σριλανκέζα που μας ξεσκατώνει τα μωρά μας;  η Κινεζούλα που ξερχαρμανιάζει τον παππού;

Αυτωνών τα παιδιά έχουν γάλα το πρωϊ; Τώρα βέβαια θα μου πείτε ότι στη Σριλάνκα και τη Ρουμανία τα παιδιά των ξένων αυτών έχουν καμιά αγελάδα ή κατσίκα και κανονίζονται ενώ οι τυχεροί Κινέζοι έχουν δυσανεξία στη λακτόζη.

Σας φαίνομαι αναίσθητος; Ανάλγητος; 

Μήπως αν μιλήσω για την αριστερή κυβέρνηση που προσλαμβάνει το Σταυρινάκη με μισθό πρίγκηπα και αφήνει κρεμασμένο τον πολύτεκνο που βλέπαμε χτες στην τιβί θα είμαι μεσοαστός, νεοφιλελεύθερος του κερατά, τσιράκι του Αναστασιάδη; Αν μιλήσω για τους συνδικαλιστές της ΠΕΟ και ΣΕΚ που μας είπαν ότι ο φίλος ανεξήγητα βιάστηκε να διαμαρτυρηθεί με την ΔΕΟΚ να είμαι αρριβίστας με τον Λιλλήκα; 

Πιστεύει βλέπετε η Αριστερά και η Δεξιά ότι ο Φασισμός τελείωσε για τα καλά. Πιστεύουν ότι οι κρεμάλες ανήκουν μόνο στα μουσεία και ο φασιστικός (ή μήπως δωρικός;) χαιρετισμός ανήκει στις ταινίες του Βέγγου και του Ταραντίνο για να ρίχνουμε και λίγο γέλιο. 

Μπορώ να δω από τώρα τον Κυρίτση και τον Σταυρινάκη και τον Αβέρωφ να παίρνουν παράσημα για τον αγώνα τους κατά της φασιστικής δικτατορίας 2017-2024...

Τι κατάλαβα από το ντιπέητ

Τι κατάλαβα από το ντιπέητ:

- Πρόκειται περί τριών συγχισμένων και αγχωμένων μεσήλικων.

- Πολιτικών παλιάς κοπής. Φτιαχτό ντιπέητ, προβλεπτές ερωτήσεις, προβαρισμένες απαντήσεις.

- Μηδέν καινούργιες ιδέες, μηδέν χάρισμα.

- Κανείς εκ των τριών δεν είχαν τα κότσια να πουν αυτά που πραγματικά πιστεύουν για το κυπριακό. Δημοσιογράφοι και υποψήφιοι συζητούσαν για ποσοστώσεις και για πέραν των 150 000 προσφύγων που θα επιστρέψουν κλπ. κάνοντας ακόμα και 90χρονες προσφυγοπούλες με προχωρημένο αλτσχάιμερ να καγχάζουν ειρωνικά.

- Κανένας δεν λαμβάνει υπ' όψη το 24% που ψήφισε ΝΑΙ στο Σχέδιο Αννάν και που πρακτικά θα είναι η μαγιά της επανένωσης. Ο ένας τους ρίχνει στο πυρ το εξώτερο και οι άλλοι δύο προσπαθούν να διαχωρίσουν την θέση τους.


- Σύμφωνα με τις συμπεριφορές των υποψηφίων και των ΜΜΕ οι εκλογές αυτές αφορούν αποκλειστικά το ΔΗΚΟ. Με περισσή ευκολία πετούν το 24% στα σκυλιά για να κερδίσουν το 2% των αναποφάσιστων ΔΗΚΟικών. Λανθασμένα βλέπω έλλειμμα πολιτικής κρίσης;

- Νιώθω την ανάγκη να υπενθυμίσω στους κ. Μαλά, Αναστασιάδη και Λιλλήκα ότι ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος έχει πεθάνει.

- Το ίδιο και περίπου το 1/3 όσων προσφύγων είχαν ζωντανές μνήμες από την Κύπρο προ της εισβολής.


-Στες 17/2 θα κάμω 3 μνημόσυνα: Του Λιλλήκκα του '93, του Ρομαντικού. Του Αναστασιάδη του '04, του Ηγέτη. Του Μαλά του '06 που εκατέβηκε βουλευτικές με τους στιγματισμένους ΕΔΗ.

Δεν Ξεχνώ Ρε!

Ο επόμενος αγιασμός των υδάτων να γίνει στην Κερύνεια εύχεται ο αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β.

Τι ακριβώς προσπαθεί να εκφράσει ο μακαριώτατος με αυτή του την ευχή; Που να πάει το μυαλό μας;

Σε μια Κύπρο ενωμένη και ειρηνική όπου οι Τουρκοκύπριοι θα χαμογελούν καλόβολα και θα χαιρετούν τις κάμερες καθώς θα κοιτούν τους Ελληνοκύπριους λεβέντες να βουτούν για τον σταυρό στο λιμανάκι της Κερύνειας; Οι έποικοι θα έχουν εγκαταλείψει το νησί ή θα βρίσκονται ήδη σε κάποιο αρχικό στάδιο αφομοίωσης τους στην νέα Κυπριακή κοινωνία; (Ίσως κάποιοι να έχουν ήδη ασπαστεί την πίστη του μακαριωτάτου και να βουτάν κι'αυτοί στα κρύα νερά της Κερύνειας;) Ο στρατός της Τουρκίας θα συνεχίζει να υπάρχει στο νησί; Θα έχει φύγει ίσως με την βοήθεια της Υπερμάχου Στρατηγού ή θα έχει φύγει ειρηνικά μαζί με όλους τους υπόλοιπους στρατούς αφήνοντας στους προσκόπους τα καθήκοντα του αγήματος;

Από την άλλη όμως υποθέτω ότι ο μακαριώτατος δεν κυριολεκτεί  όταν λέει τέτοια πράγματα. Να εμψυχώσει το ποίμνιο του προσπαθεί και τίποτα παραπάνω. Να τσιγκλίσει και λίγο τους πρόσφυγες, έτσι για το Δεν Ξεχνώ Ρε!

Αυτό είναι που λέμε πνευματική καθοδήγηση: να πουλάς πνεύμα. 

Κάμε το εσύ!

Ενώ στην τηλεόραση η Κύπρος βρισκόταν σε μια ιστορική καμπή της ιστορίας της, αντιμέτωπη με λογής-λογής απαράδεκτες δηλώσεις, γριβισμούς, δογματισμούς και οικονομική κρίση, κάποιος προσπαθούσε να φτιάξει τέσσερεις φραπέδες.
Ανοίγει το ντουλαπάκι της κουζίνας παίρνει το νεσκαφέ και ρίχνει μια κουταλιά στο κάθε ποτήρι. Ξανατοποθετεί το νέσκαφε στο ντουλαπάκι και αρπάζει το χαριτωμένο βαζάκι που έγραφε SUGAR. Δύο σπασμένα ποτήρια και ζάχαρη παντού ήταν ο απολογισμός αφού ο φίλος είχε αρπάξει το βαζάκι από το καπάκι το οποίο δεν είχε αρκετή συγκράτηση με το υπόλοιπο μέρος.

-Εσιέξιξι!
-Καλά ρε παιθκιά: ζούμε στον 21ο αιώνα. Στέλλουμεν ρομπότ εις στον Άρην τζιαι πέμπει μας τζιαι φωτογραφίες χαιντεφινίσιον που τζιεικάτω αλλά έναν βαζούιν που να κλείει καλά αλλά να μεν θέλεις ένα μεροκάματον να το αννοίξεις να μεν υπάρχει ρε κουμπάρε;!
-Ε, κάμε το εσύ.

Θα μπορούσαν απλά να καθαρίσουν τα γυαλιά και τη ζάχαρη, να φτιάξουν τα φραπέ τους και να το ξεχάσουν. Να περιμένουν πότε θα βρούν τη λύση στο Ικέα και να την αγοράσουν: "Κιάολε! Κόψιμον του νου τους Σουηδούς α! Που να σκεφτεί έτσι πράμαν ο Κυπραίος; Εμείς μόνο για να τρώμεν σούβλαν είμαστεν καλοί μάνα μου..."
Θα μπορούσαν να περνούσαν την επόμενη ώρα πίνοντας τα φραπεδάκια τους σχολιάζοντας τες δηλώσεις του Κουλία, τες μαλακίες του Βγενόπουλου, ή την κακομοιριά της Κύπρου που διαθέτει χιλιάδες επιστήμονες που καταλήγουν να διορθώνουν γραπτά μαθητών γυμνασίου ή να βγάζουν βάρδιες στο Βασιλικό και την Δεκέλεια. (Αν ήταν αρκετά βλάκες και αν είχαν τόσο λίγο σεβασμό για τα λεφτά στην τσέπη τους θα φώναζαν ένα "ξένο εμπειρογνώμονα" να τους λύσει το πρόβλημα.)

Ξόδεψαν εκείνη την ώρα κάπως αλλιώς και μετά από αρκετή δουλειά έφτιαξαν αυτό.

Την ιδέα θα την χρησιμοποιήσουν τα Starbucks και είμαι σίγουρος ότι θα ακολουθήσουν πολλές, πάρα πολλές άλλες εταιρείες που αναγνωρίζουν μια καλή ιδέα με την πρώτη ματιά. Η πολιτεία απέρριψε το αίτημα της εταιρείας για χρηματοδότηση και συμμετοχή σε κάτι που πιθανόν να φέρει περισσότερη κερδοφορία από τους κερδοφόρους ημικρατικούς οργανισμούς ΑΤΗΚ και ΑΗΚ. Οι Κυπραίοι του Χατζηπέτρου δεν είδαν την δυναμική του Maglid και ενώ στην δική τους δουλειά απέτυχαν οικτρά πληρώθηκαν και θα συνεχίσουν να πληρώνονται, όσο βέβαια το κράτος θα έχει λεφτά να τους πληρώνει.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις μεμψιμοιρίες και τις ομφαλοσκοπήσεις και ας αποφασίσουμε ποιοί Κυπραίοι είμαστε.