Τετάρτη 31 Αυγούστου 2011

Wiki-ταξική κοινωνία.

Εκτός από τον ιδεολογικό διπολισμό και φανατισμό που αγκάλιασε την Κύπρο από τις 11/7 ατιλαμβάνομαι ότι δημιουργείται διχόνοια και στην αρένα των οικονομικών και εργασιακών. Τα δυο στρατόπεδα στο οικονομικό/εργασιακό πεδίο δεν ταυτίζονται με αυτά στο ιδεολογικό. Σε πολλές συζητήσεις, προσωπικές και διαδικτυακές βλέπω διαφωνίες και παρεξηγήσεις που έχουν να κάνουν με εργασιακά δικαιώματα και κυρίως με τα εργασιακά δικαιώματα των υπαλλήλων του δημοσίου.
Αντιλαμβάνομαι την θέση των συνδικαλιστών φίλων και έχω μάθει αρκετά από το μπλόγκ του Γρηγόρη αλλά μου φαίνεται ότι τελικά δεν έχουμε όλοι μπροστά μας μια κοινή εικόνα για το τι συμβαίνει.
Θα αναπτύξω για λίγο μια δική μου θεώρηση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης στην Κύπρο ελπίζοντας ότι θα μπορεί να γίνει ένα κοινό πλάισιο συζήτησης.
Παρακαλώ τους αναγνώστες να διορθώσουν λάθη και να προσθέσουν τις δικές τους ιδέες στα σχόλια.

Πάνω-πάνω, στον αφρό βάζω τρία είδη ανθρώπων και οργανισμών: Την εκκλησία, τους πολιτικούς άρχοντες και άτομα ή οργανισμούς με πολύ μεγάλα κεφάλαια όπως είναι οι τράπεζες. Δεν μπορώ να πω αν υπάρχει ιεραρχία μεταξύ αυτών. Υπολογίζω ότι υπάρχει μια δυναμική σχέση μεταξύ τους που θα πρέπει να ερευνηθεί.

Στο δεύτερο διάστρωμα βάζω τους οικονομικά ανεξάρτητους. Αυτούς δηλαδή που δεν έχουν στεγαστικά δάνεια τα οποία θα πληρώνουν για σχεδόν ολόκληρη την παραγωγική τους ζωή, που δεν εξαρτώνται από δάνεια για να ζήσουν και αυτούς που έχουν λογαριασμούς με καταθέσεις και όχι παρατράβηγμα. Αυτοί δεν είναι οι αφέντες ούτε οι πλούσιοι Βικτωριανοί κεφαλαιοκράτες, είναι άνθρωποι που πληρώνωνται καλά στις δουλειές τους, που κληρονόμησαν περιουσίες ή καριέρες ή που απλά βρήκαν προίκα και μια μικρομεσαία δουλειά.

Το τρίτο διάστρωμα αποτελείται από τους σκλάβους των τραπεζών. Συμπολίτες μας χωρίς περιουσία ή με περιουσία η οποία είναι υποθηκευμένη σε τραμεζικό οργανισμό, πρόσφυγες. Έχουν ελπίδα όσο οι τράπεζες και τα συνεργατικά μπορούν να συνεχίζουν να τους δανείζουν. Αυτή η τάξη είναι τεράστια και έγινε τόσο μεγάλη σαν αποτέλεσμα του φιάσκου του χρηματιστηρίου αλλά και των κοινωνικών συνθηκών στη χώρα από το '74 και μετά.

Το τέταρτο διάστρωμα είναι οι σκλάβοι των Κυπρίων. Οι μετανάστες, οι οκιακές βοηθοί και οι εργάτριες του σεξ.

Υπάρχει κατά τη γνώμη μου και ένας πέμπτος διαχωρισμός που θα ονόμαζα οριζόντιο. Τα διαστρώματα 2 και 3 θα μπορούσαν να διαχωριστούν σε Δημοσίους Υπαλλήλους και Λοιπούς.
Οι Δ.Υ. έχουν προνόμια που οι Λοιποί είτε δεν έχουν είτε έχουν μερικώς. Τρία είναι τα κυριότερα:
1) Οι Δ.Υ. έχουν ψηλότερες συντάξεις ενώ δεν συνεισφέρουν στο ταμείο κοινωνικών ασφαλίσεων.
2) Οι Δ.Υ. έχουν πλήρη ιατροφαρμακευτική κάλυψη.
3) Οι Δ.Υ. έχουν ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ.
Από αυτά μόνο το 2) θα χαρακτήριζα ως εργασιακό κεκτημένο. Τα άλλα δύο είναι απλά κοινωνικές αδικίες που προέκυψαν μέσα από το αισχρό πολιτικό σύστημα που φτιάχτηκε τις 2 πρώτες δεκαετίες ύπαρξης της Κ.Δ. και προσωπικά αρνούμαι να δω μέσα από το πρίσμα των εργασιακών δικαιωμάτων.

Τρίτη 30 Αυγούστου 2011

Η πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Στις ισλαμικές κυριαρχιες του Μεσαίωνα οι Μουσουλμάνοι δεν πλήρωναν φόρους. Τα εισοδήματα του κράτους έπρεπε να συλλεχθούν αποκλειστικά από τους άπιστους υπηκόους. Γι'αυτό και οι προσηλυτισμοί στις ισλαμικές επικράτειες είχαν κάποια οροφή. Η οροφή αυτή ήταν σε όλη τη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια γύρω στο 20%. Περισσότεροι Μουσουλμάνοι θα σήμαινε δυσκολίες στην συντήρηση του κράτους . Από εκεί πηγάζει και η "φιλελεύθερη" πολιτική της Οθωμανικής αυτοκρατορίας προς τις άλλες θρησκείες, ίσως ακόμη και η επεκτατική φύση του Ισλάμ.

Άδικο δεν είναι; Καποιοι να πληρώνουν κα κάποιοι να μην πληρώνουν γιατί ανήκουν σε κάποια ελίτ. Μάλλον όχι: να μην πληρώνουν γιατί προσκύνησαν την Ελίτ που τα παίρνει όλα και δεν δίνει τίποτα, εκτός βέβαια από ψίχουλα και ψέματα.

Το πρόβλημα όμως είναι η ίδια Αυτοκρατορία, η Ελίτ ή οι (κακόμοιροι και αυτοί) Μουσουλμάνοι;

Ή μήπως είναι οι υπόλοιποι που άρχισαν να αγανακτούν;
(ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η λέξη "αγανάκτηση" και τα παράγωγα της παρακαλώ να κατανοούνται με την προ-2011 σημασία τους. Ευχαριστώ.)

Πρέπει να βρω μια καλή Οθωμανική Ιστορία. Πλήρωναν ποτέ οι Μουσουλμάνοι φόρο; Εξισώθηκε κάποτε η συνεισφορά Μουσουλμάνων/Απίστων; Είχαν αυτά τα γεγονότα σχέση ή συνάφεια με την παρακμή και την πτώση (και κατακερματισμό βέβαια) της Αυτοκρατορίας;

ΥΓ. Υπολογίζω (ελπίζω) ότι το κείμενο θα διαβαστεί από φίλους που ξέρουν την Οθωμανική ιστορία απείρως καλύτερα από εμένα. Επειδή υπάρχει πιθανότητα να έχω κάνει χοντρά λάθη θα παρακαλέσω τυχόν τέτοια να επισημανθούν, έστω και αν το κείμενο είναι κραυγαλέα ψευδο-ιστορικό.

Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

Και οι πληγές της δεξιάς...

Απάντηση σε όσα γράφτηκαν εδώ.

Η κυπριακή δεξιά αναγιώθηκε μέσα από την εκκλησία της Κύπρου. Η ιδέα της αυτοδιάθεσης/ένωσης γεννήθηκε στα ΘΟΙ της κυπριακής υπαίθρου, τα κατηχητικά και τα σχολεία των πρώτων δεκαετιών του αιώνα. Συνοδευόταν από την καλλιέργεια μίσους προς τους Τούρκους και τους άθεους κομμουνιστές, τους δύο μεγάλους εχθρούς του Έθνους. Από την νεολαία της επαρχίας επιστράτευσε η ΕΟΚΑ τα μέλη της. Ήταν ξεκάθαρο ότι οι κομμουνιστές δεν ήταν ευπρόσδεκτοι στην προσπάθεια για αυτοδιάθεση. Και μόνο η επιλογή του Γρίβα λέει πολλά από μόνη της. Οι Τουρκοκύπριοι στο περιθώριο.
Πολλοί νέοι πίστεψαν στα ιδανικά που διδάχτηκαν και έδωσαν τη ζωή τους στον Αγώνα αυτό και πολύ περισσότεροι ήταν έτοιμοι να τη δώσουν όποτε χρειαζόταν. Αυτοί όμως ήταν απλά οι πρώτοι ηττημένοι της νεότερης κυπριακής ιστορίας.
Με το τέλος του Αγώνα η κυπριακή δεξιά με αρχηγό τον Μακάριο και την Εκκλησία ανέλαβαν το κυπριακό κράτος.
- Σε καμμία περίπτωση δεν πίστεψαν στην Κυπριακή Δημοκρατία.
- Σε καμμία περίπτωση δεν δέχτηκαν τους Τουρκοκύπριους ως συνέταιρους στην εξουσία.
- Σε καμμία περίπτωση δεν ανέχτηκαν τους κομμουνιστές ως ισότιμους πολίτες.

Η ρομαντική νεολαία της ΕΟΚΑ έγιναν ξαφνικά οι παραστρατιωτικοί μπράβοι ενός καθεστώτος. Διορισμός στη δημόσια υπηρεσία ή την αστυνομία ήταν τώρα η ανταμοιβή των αγωνιστών. Για τις επόμενες δυο τουλάχιστον δεκαετίες οι λίστες των υποψηφίων για διορισμό ήταν σημαδεμένες από κόκκινους σταυρούς δίπλα από τα ονόματα των αριστερών.

Η κυπριακή δεξιά σκαρφίστηκε το πανηλίθιο σχέδιο Ακρίτας με σκοπό την έξωση των Τουρκοκυπρίων από την ΚΔ και την κύρηξη της Ένωσης. Συγκρούστηκε με το τουρκικό εθνικιστικό στοιχείο και πέτυχε την πρώτη διχοτόμηση χωρίς όμως να μάθει τίποτα από αυτό το λάθος και χωρίς ακόμη να κατανοήσει το πολιτικό της περιβάλλον.

Η κυπριακή δεξιά άρχισε να διχάζεται από την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου όταν κάποιοι άρχισαν πλέον να αμφισβητούν τον Μακάριο και τις προθέσεις του. Αυτό κατέληξε στην οριστική ρήξη του Γρίβα με τον Μακάριο και σε ένα εμφύλιο όπου διάφορες παραστρατιωτικές οργανώσεις της δεξιάς αλληλοεξοντώνονταν. Για την κυπριακή δεξιά βλέπετε οι προσωπικοί στρατοί και οι "εκτελέσεις" των αντιπάλων ήταν καθ'όλα οκέυ.
Τώρα υπήρχε η δεξιά "Α" δημοκρατικά (;) εκλελεγμένη και η δεξιά "Β" που είχε χάσει πλέον κάθε επαφή με την πραγματικότητα ή την ηθική.

Το πραξικόπημα ήρθε από την κυπριακή δεξιά "Β" σε συνεργασία με την ελληνική χούντα για να ρίξει από την εξουσία την κυπριακή δεξιά "Α". Έχοντας για λίγες μέρες την εξουσία προκάλεσε και μετά απέτυχε οικτρά να αποτρέψει την τουρκική εισβολή.

Η δεξιά "Β" ποτέ δεν τιμωρήθηκε από την Δημοκρατία και ποτέ δεν απολογήθηκε. Η δεξιά "Α" αποφάσισε ότι η τα εγκλήματα της δεξιάς "Β" ξεπλένουν τις όποιεσδήποτε δικές της βρωμιές, ακόμη και αυτές που δεν έκαναν ακόμη.

Η κυπριακή δεξιά δείχνει να έχει ξεχάσει τους παλιούς της καυγάδες και συνεχίζει να πιστεύει ότι η ΚΔ της ανήκει. Δεν έλειψε από καμμία κυπριακή κυβέρνηση ακόμη και με πρόεδρο τον Χριστόφια.

Ο ΔΗΣΥ απορρόφησε την δεξιά "Β" και δεν φαίνεται να ένιωσε ποτέ την ανάγκη να την απεμπολίσει αφού στο τέλος της ημέρας κουβαλά κάποιο ποσοστό του εκλογικού σώματος.

Το ΔΗΚΟ απορρόφησε την δεξιά "Α" και είναι τώρα η δημοκρατική συνείδηση του κυπριακού λαού (ζάβαλλι μου).

Ο σύνδεσμος αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59 δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να ερευνήσει και να μας πει αντρίκια τι έγινε με τις δολοφονίες των 12 ΑΚΕΛιστών την περίοδο εκείνη.

Η κυπριακή δεξιά δεν αναφέρει ποτέ ποιοι και γιατί σκότωσαν τους Τουρκοκυπρίους που σήμερα βρίσκουμε πεταμένους σε πηγάδια και χαντάκια.

Η κυπριακή δεξιά βγαίνει στους δρόμους και φωνάζει: Χριστόφια Δολοφόνε!


Και οι πληγές της δεξιάς...

Απάντηση σε όσα γράφτηκαν εδώ.

Η κυπριακή δεξιά αναγιώθηκε μέσα από την εκκλησία της Κύπρου. Η ιδέα της αυτοδιάθεσης/ένωσης γεννήθηκε στα ΘΟΙ της κυπριακής υπαίθρου, τα κατηχητικά και τα σχολεία των πρώτων δεκαετιών του αιώνα. Συνοδευόταν από την καλλιέργεια μίσους προς τους Τούρκους και τους άθεους κομμουνιστές, τους δύο μεγάλους εχθρούς του Έθνους. Από την νεολαία της επαρχίας επιστράτευσε η ΕΟΚΑ τα μέλη της. Ήταν ξεκάθαρο ότι οι κομμουνιστές δεν ήταν ευπρόσδεκτοι στην προσπάθεια για αυτοδιάθεση. Και μόνο η επιλογή του Γρίβα λέει πολλά από μόνη της. Οι Τουρκοκύπριοι στο περιθώριο.
Πολλοί νέοι πίστεψαν στα ιδανικά που διδάχτηκαν και έδωσαν τη ζωή τους στον Αγώνα αυτό και πολύ περισσότεροι ήταν έτοιμοι να τη δώσουν όποτε χρειαζόταν. Αυτοί όμως ήταν απλά οι πρώτοι ηττημένοι της νεότερης κυπριακής ιστορίας.
Με το τέλος του Αγώνα η κυπριακή δεξιά με αρχηγό τον Μακάριο και την Εκκλησία ανέλαβαν το κυπριακό κράτος.
- Σε καμμία περίπτωση δεν πίστεψαν στην Κυπριακή Δημοκρατία.
- Σε καμμία περίπτωση δεν δέχτηκαν τους Τουρκοκύπριους ως συνέταιρους στην εξουσία.
- Σε καμμία περίπτωση δεν ανέχτηκαν τους κομμουνιστές ως ισότιμους πολίτες.

Η ρομαντική νεολαία της ΕΟΚΑ έγιναν ξαφνικά οι παραστρατιωτικοί μπράβοι ενός καθεστώτος. Διορισμός στη δημόσια υπηρεσία ή την αστυνομία ήταν τώρα η ανταμοιβή των αγωνιστών. Για τις επόμενες δυο τουλάχιστον δεκαετίες οι λίστες των υποψηφίων για διορισμό ήταν σημαδεμένες από κόκκινους σταυρούς δίπλα από τα ονόματα των αριστερών.

Η κυπριακή δεξιά σκαρφίστηκε το πανηλίθιο σχέδιο Ακρίτας με σκοπό την έξωση των Τουρκοκυπρίων από την ΚΔ και την κύρηξη της Ένωσης. Συγκρούστηκε με το τουρκικό εθνικιστικό στοιχείο και πέτυχε την πρώτη διχοτόμηση χωρίς όμως να μάθει τίποτα από αυτό το λάθος και χωρίς ακόμη να κατανοήσει το πολιτικό της περιβάλλον.

Η κυπριακή δεξιά άρχισε να διχάζεται από την υπογραφή των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου όταν κάποιοι άρχισαν πλέον να αμφισβητούν τον Μακάριο και τις προθέσεις του. Αυτό κατέληξε στην οριστική ρήξη του Γρίβα με τον Μακάριο και σε ένα εμφύλιο όπου διάφορες παραστρατιωτικές οργανώσεις της δεξιάς αλληλοεξοντώνονταν. Για την κυπριακή δεξιά βλέπετε οι προσωπικοί στρατοί και οι "εκτελέσεις" των αντιπάλων ήταν καθ'όλα οκέυ.
Τώρα υπήρχε η δεξιά "Α" δημοκρατικά (;) εκλελεγμένη και η δεξιά "Β" που είχε χάσει πλέον κάθε επαφή με την πραγματικότητα ή την ηθική.

Το πραξικόπημα ήρθε από την κυπριακή δεξιά "Β" σε συνεργασία με την ελληνική χούντα για να ρίξει από την εξουσία την κυπριακή δεξιά "Α". Έχοντας για λίγες μέρες την εξουσία προκάλεσε και μετά απέτυχε οικτρά να αποτρέψει την τουρκική εισβολή.

Η δεξιά "Β" ποτέ δεν τιμωρήθηκε από την Δημοκρατία και ποτέ δεν απολογήθηκε. Η δεξιά "Α" αποφάσισε ότι η τα εγκλήματα της δεξιάς "Β" ξεπλένουν τις όποιεσδήποτε δικές της βρωμιές, ακόμη και αυτές που δεν έκαναν ακόμη.

Η κυπριακή δεξιά δείχνει να έχει ξεχάσει τους παλιούς της καυγάδες και συνεχίζει να πιστεύει ότι η ΚΔ της ανήκει. Δεν έλειψε από καμμία κυπριακή κυβέρνηση ακόμη και με πρόεδρο τον Χριστόφια.

Ο ΔΗΣΥ απορρόφησε την δεξιά "Β" και δεν φαίνεται να ένιωσε ποτέ την ανάγκη να την απεμπολίσει αφού στο τέλος της ημέρας κουβαλά κάποιο ποσοστό του εκλογικού σώματος.

Το ΔΗΚΟ απορρόφησε την δεξιά "Α" και είναι τώρα η δημοκρατική συνείδηση του κυπριακού λαού (ζάβαλλι μου).

Ο σύνδεσμος αγωνιστών ΕΟΚΑ 55-59 δεν ένιωσε ποτέ την ανάγκη να ερευνήσει και να μας πει αντρίκια τι έγινε με τις δολοφονίες των 12 ΑΚΕΛιστών την περίοδο εκείνη.

Η κυπριακή δεξιά δεν αναφέρει ποτέ ποιοι και γιατί σκότωσαν τους Τουρκοκυπρίους που σήμερα βρίσκουμε πεταμένους σε πηγάδια και χαντάκια.

Η κυπριακή δεξιά βγαίνει στους δρόμους και φωνάζει: Χριστόφια Δολοφόνε!


Τρίτη 19 Ιουλίου 2011

Ούλλοι πόψε στο προεδρικόν.

Να βρεθούμεν ούλλοι μας πόψε στο προεδρικόν, τζιαμαί γυρόν που την ελιάν.
Να φκάλουμεν ούλλοι τον σκασμόν. Ούτε φωνές ούτε πανώ.
Να κλάψουμεν. Να κλαίμεν τζιαι να αντρεπούμαστεν να δικλίσουμεν ο ένας τον άλλον.
Να κλάψουμεν τες ζωές ούλλες, τζιαι τα χρόνια που εχαραμίσαμεν.
Τζιαι τες φορές που εβάλαμεν το παραμύθιν του κάθε πεζεβέγκη πάνω που τον τόπον μας.
Τζιαι τες φορές που εβάλαμεν την πούγκαν μας πουπάνω που τον τόπον μας.
Πέρκει έμεινεν κανέναν κομμάτιν ψυσιή πουκάτω που τα σκατά που εσιονώσαμεν.

Φοούμαι εν εξημέρωσεν μέρα καλή.

Τετάρτη 13 Ιουλίου 2011

Κύριε Πρόεδρε μην παραιτηθείτε!

Η χώρα μας βρίσκεται μπροστά στο χάος. Αντιμετωπίζουμε ένα τεράστιο ενεργειακό πρόβλημα και πίσω του ακολουθεί ένα τεράστιο οικονομικό πρόβλημα. Αναπόφευκτα θα ακολουθήσει η πολιτική αστάθεια που μόλις αρχίζει να μας δείχνει τα δόντια της. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η Κύπρος είναι ένα κενό εξουσίας και μια προεκλογική περίοδος.
Όσοι πιστεύουν ότι κερδίζουν πόντους στο πολιτικό παιχνίδι με αυτά που γίνονται είναι βαθύτατα ανεύθυνοι και επικίνδυνοι.
Δεν χαρίζω στον πρόεδρο ούτε δράμι από την πολιτική ευθύνη που τον βαραίνει. Και αυτόν και το κόμμα του και το συγκυβερνόν κόμμα και την βουλή και το όλο σκωροφαγωμένο οικοδόμημα που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν είμαι όμως και διαθετειμένος να ξοδέψω ούτε ένα δευτερόλεπτο σε κακίες, κυνήγια και μετά χριστόν προφητείες. Λυπηθήκαμε, θυμώσαμε, αγανακτήσαμε. Η δικαιοσύνη θα πάρει το δρόμο της, δεν υπάρχουν πια περιθώρια απόδρασης από την ευθύνη που την βαραίνει και αυτήν...
Τώρα πρέπει να δουλέψουμε.
Ο Πρόεδρος Χριστόφιας πρέπει να ξεχάσει την εξουσία και να ασχοληθεί αποκλειστικά με την διαχείριση τιης κρίσης και την ανοικοδόμηση μιας νέας Κύπρου. Όταν ζητήσει από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις να τον ακολουθήσουν μέσα από μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας αυτές θα πρέπει να ανταποκριθούν άμεσα προσφέροντας τους ικανότερους ανθρώπους τους.
Αυτή η νέα κυβέρνηση θα πάρει ψήφο εμπιστοσύνης από την μεγάλη, αν όχι απόλυτη πλειοψηφία της βουλής.
Χρειάζεται να βρεθεί αμέσως μια συμφωνία για τα εργασιακά και συνταξιοδοτικά θέματα που να περιλαμβάνει τις εργατικές συντεχνίες, την ΠΑΣΥΔΥ, τους εργοδότες και τους ελεύθερους επαγγελματίες. Κανένας δεν πρέπει να περνά ούτε λεπτό στη δουλειά του χωρίς να είναι παραγωγικός και κανένας δεν μπορεί να είναι πιο ίσος από τον άλλον σε θέματα εισφορών και συνταξιοδότησης.
Η εκκλησία της Κύπρου και άλλοι πλούσιοι οργανισμοί και άτομα θα πρέπει να θυσιάσουν μέρος τους πλούτου τους για την επανεκκίνηση της κυπριακής οικονομίας.
Το κράτος μας πρέπει να αναδιαρθρωθεί σε πάρα πολλούς τομείς, αν χρειαστούν συνταγματικές αλλαγές να γίνουν.
Το καλύτερο μνημόσυνο στους νεκρούς θα είναι αν ο θάνατός τους γίνει η γέννηση μιας καινούργιας Κύπρου. Δεν μας παίρνει να δώσουμε στα παιδιά τους και στα παιδιά μας μια Κύπρο χρεωκοπημένη τόσο οικονομικά όσο και ηθικά.


Κυριακή 10 Ιουλίου 2011

Θεωρίες Συνωμοσίας ΙΙ

Ένα πράγμα που συνοδεύει τις θεωρίες συνωμοσίας είναι η προσωποποίηση κρατών, ομάδων ανθρώπων, εθνικοτήτων ακόμα και εννοιών.

Η πιο κοινή αντωνυμία στις θεωρίες συνωμοσίας είναι βέβαια το Αυτοί ή το πιο μυστηριώδες Κάποιοι. Προσφιλής τεχνική των πολιτικών (ή κάποτε ακόμη χειρότερα και των δημοσιογράφων) που προσπαθούν να πείσουν ότι κάποια συνωμοσία έχει στηθεί εναντίων τους/μας αλλά είτε φοβούνται να αρθρώσουν το όνομα των συνωμοτών αφού είναι υπερβολικά ισχυροί είτε προσπαθούν να εκφοβίσουν τους Κάποιους ανακοινώνοντας ότι γνωρίζουν για την συνωμοσία. Βλέπετε οι Κάποιοι είναι έξω από τους νόμους και την κρίση των πληβείων. Ο ήρωας Πολιτικός ή θα υπομένει τις προσβολές για χάρη μας ή θα ξεκαθαρίσει το θέμα στον ελεύθερο χρόνο του.

Μετά έρχεται η ομαδοποίηση όπως οι Μουσουλμάνοι, οι Χριστιανοί, οι Τούρκοι, οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί, οι Αμερικανοβρετανοί κοκ.

Αν δεχτούμε ότι καμία ομάδα ανθρώπων δεν έχει κοινή συνείδηση άρα δεν μπορεί να λειτουργήσει ή να αντιδράσει σαν μια ανθρώπινη προσωπικότητα πολλές θεωρίες συνωμοσίας καταρρέουν. Έθνη, κράτη και θρησκείες είναι μεγάλοι και πολύπλοκοι οργανισμοί με στόχους και στρατηγικές που αλλάζουν ανάλογα με το περιβάλλον. Είναι γελοίο να πιστεύουμε ότι τέτοιοι οργανισμοί έχουν τα σύνδρομα και τις αδυναμίες που έχουν οι άνθρωποι.

Οι στόχοι της Τουρκίας για παράδειγμα δεν μπορεί να είναι σήμερα οι ίδιοι με αυτούς της δεκαετίας του πενήντα. Ο ψυχρός πόλεμος έχει τελειώσει, οι γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις έχουν μετακινηθεί αλλού, το οικονομικό περιβάλλον έχει αλλάξει και μαζί με όλα αυτά και το πολιτικό περιβάλλον μέσα στην ίδια την Τουρκία. Η εξόντωση του Κυπριακού Ελληνισμού δεν είναι παρά μια θεωρία συνωμοσίας φτιαγμένη στα μέτρα των εθνικιστών και των πολιτικών που την χρησιμοποιούν για να κερδίσουν ψήφους.

Αυτό τον καιρό είναι πιο χιπ Το Σύστημα και ο Καπιταλισμός (οι Κομμουνισταί έχουν τώρα αντικατασταθεί από τους Κινέζους αφού αυτοί προσφέρουν ένα πιο ενδιαφέρον μείγμα κόκκινου-επιθετικού-καπιταλισμού ενώ Κούβα, Βενεζουέλα και Βόρεια Κορέα δεν δείχνουν να έχουν κάποιο λειτουργικό Δίκτυο Κατάστρωσης Σατανικών Σχεδίων).

Εύκολοι στόχοι ειδικά τώρα που ο Καπιταλισμός αντιμετωπίζει προβλήματα και Το Σύστημα έχει εκτεθεί στο φως της δημοσιότητας. Εξ’άλλου είναι πιο μοντέρνο και πολίτικλι κορρέκτ από τους Εβραίους και τους Μασόνους.

Ο Καπιταλισμός όμως δεν έχει ανθρώπινη συνείδηση που τον εξαναγκάζει να κυνηγά τους Εργάτες ενώ Το Σύστημα δεν έχει καν την συγκεκριμένη έννοια που απολαμβάνει ο Καπιταλισμός.

Έστω ο Καπιταλισμός είναι προβληματικός και έστω Το Σύστημα υπάρχει με κάποιον τρόπο. Η αντιμετώπιση τους όμως σαν μοντέρνες κακόβουλες και μοχθηρές θεότητες απλώς απαξιώνει την ίδια την ανθρωπότητα και αναβάλλει την λύση των προβλημάτων της σε κάποια Δευτέρα Παρουσία όπου οι Δυνάμεις του Καλού θα τις εξοντώσει για πάντα.