Για την ταυτότητα.

Το ερώτημα της κυπριακής ταυτότητας συνεχίζει να γυρίζει στο μυαλό μου. Πως να ορίσουμε την ταυτότητα ενός λαού, ειδικά ενός που δεν έχει ούτε κοινή γλώσσα ούτε κοινή θρησκεία; Ακόμη και το να χωρίσουμε τα δύο "είδη" Κυπρίων σε δύο αυτόνομες πολιτισμικές ταυτότητες είναι εξαιρετικά δύσκολο. Πού ξεχωρίζει ο Έλληνας από τον Ελληνοκύπριο και που ο Τούρκος από τον Τουρκοκύπριο; Και αν αυτό γίνει οι -κύπριοι που μένουν από την αφαίρεση είναι ένα και το αυτό; Και στο τέλος αυτοί οι -κύπριοι που ζούν χωριστα γιά πάνω απο σαράντα χρόνια έχουν ακόμη κοινές αναφορές εκτός από την (επιβεβλημένη ίσως) εμμονή με το Κυπριακό; Από την άλλη και οι δύο -κύπριοι νιώθουν και ξέρουν πολύ καλά ότι είναι αλλιώτικοι από τα πρώτα συνθετικά τους.
Η ταυτότητα μας έχει καταλήξει σε νεύρωση. Δεν είναι το αβίαστο συναίσθημα που έπρεπε να είναι αλλά ένα βάρος που σέρνουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
Όσα και να γράψουμε για αυτό το θέμα θα καταλήξουν στο ότι τελικά ο κάθε άνθρωπος (και η κάθε κοινωνία) αυτοπροσδιορίζεται όπως θέλει, βασιζόμενος σε μύθους ιστορικούς, πολιτικούς και πολιτισμικούς. Η αλήθεια είναι ότι η δημιουργία εθνών ή ταυτοτήτων (όπως προτιμάτε) βασίζεται σε πολιτικές αποφάσεις. Η πολύ πρόσφατη ιστορία των Βαλκανίων αποδεικνύει ακριβώς αυτό. Στην Κύπρο τέτοια πολιτική απόφαση δεν υπήρξε άρα ίσως να είναι ανούσιο το ψάξιμο της ταυτότητάς μας.
Η μελέτη της δημιουργικότητας των Κυπρίων στην τέχνη και στην καθημερινότητά τους θα έδινε σίγουρα κάποια ιδέα για το ποιοί είμαστε.
Καταλήγω στο ότι το ψάξιμο της ταυτότητας είναι ανούσιο. Προδίδει μιά εσωστρέφεια που αναιρεί την οποιαδήποτε ταυτότητα. Το ποιοί είναι οι σημερινοί Κύπριοι θα φανεί από αυτά που θα αφήσουμε πίσω μας: οι πόλεις που χτίζουμε, η τέχνη που δημιουργούμε, οι τρόποι με τους οποίους λύνουμε τα προβλήματά μας και η προσφορά μας στον υπόλοιπο κόσμο.

Μια αστυνομική ιστορία από το 1967.

Μπλόκο. Ο καλοκαιρινός ήλιος ήθελε λίγες ώρες ακόμη μέχρι τον ορίζοντα. Το μάγουλο του αστυνομικού δεν ήταν πλέον φρεσκοξυρισμένο και συγκρατούσε μπίλιες ιδρώτα. Έβγαλε το σημειωματάριο του και το στυλό από τοην τσέπη στο στήθος του μπεζ πουκαμίσου της στολής του και ζήτησε με ένα αυταρχικό, ίσως ανεπαίσθητα απειλητικό τόνο την άδεια οδηγού. Έγραψε τα στοιχεία και σήκωσε για μιά στιγμή το πηλίκιο για να σκουπίσει τον ιδρώτα στο μέτωπό του με τον καρπό του χεριού του. Πέρασε στο μπροστινό μέρος του Βολκσβάγκεν και άνοιξε το καπώ χωρίς να ρωτήσει. Ένας κρίκος, ένα παγούρι νερό, μιά βρώμικη κουβέρτα. Το έκλεισε. Έκανε το γύρο του αυτοκινήτου και κοντοστάθηκε στο παράθυρο του συνοδηγού και κοίταξε την εφημερίδα "Η Γνώμη"* που ήταν ριγμένη στην καρέκλα.
-Ωραίαν εφημερίδαν ιθκιαβάζεις ρε φίλε.
-.........
Κάτι έγραψε στο σημειωματάριο και επέστρεψε την άδεια στον ιδιοκτήτη της. Το Βολκσβάγκεν ξαναξεκίνησε θρυμματίζοντας τη σιωπή του απομεσήμερου καισυνέχισε τον δρόμο του προς την Αμμόχωστο.


* "Η Γνώμη" εκδιδόταν από τον Τάκη Ευδόκα, μοναδικό αντίπαλο του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου στις προεδρικές του '68.