Καζαντί.

Θκυό ευρώ το τράβημαν φιλούιν.

Ξιμαρισμένοι.

Ναι Ασέρα, μπορεί να μεν σωθεί ο τόπος αλλά ενναν μια καλή αρχή! Όι γιατί ο Άντρος εν σιειρόττερος που τους άλλους αλλά γιατί εν άτυχος. Γιατί εν τζιαμαί ο Άντρος ή ο οποιοσδήποτε βουλευτής; Αφού η προτεραιότητα του εν ο εαυτούλλης του τότε δεν αξίζει να κάθεται πας το έδρανο ούτε δευτερόλεπτον. Τζιαι άμαν οι υπόλοιποι δεν αννοίουν το στόμαν τους να πουν το ηθικόν τζιαι το αυτονόητον εν αξίζουν ούτε μπακκίραν παραπάνω που τον Άντρον. Αλλά μιτσόττερος τζιαι πιο ασπόνδυλος που ούλλους εν ο Γενικός Εισαγγελέας. Η δουλειά του ενι να μας προστατεύκει που τούτα ούλλα τζιαι γι'αυτόν εν ανεξάρτητος τζιαι κανένας δεν μπορεί να του τα κνίσει.

Τούτοι ήμαστεν. Αθρωπούθκια του τσιπιτος, ραγιάδες που γεννησιμιού μας, υπόδουλοι τζιαι μίζεροι γιατί εννα συνεχίσουμεν να γλείφουμεν τον κώλον του Άντρου τζιαι του Νίκου τζιαι του Μάριου για έναν κωλοτσιέκκιν που την ΚΔ. Σιεσμένοι που γεννησιμιού μας, μέμπα τζιαι δημιουργήσουμεν κάτι που μόνοι μας, μέμπα τζιαι αναλάβουμεν καμμιάν ευθύνην.

Κάποτε όμως πρέπει οι πρώτοι της κοινωνίας να αναλάβουν τες ευθύνες τους. Να οδηγήσουν το κόσμον μπροστά. Κάποτε πρέπει να κατεβάσουμεν τζιαι εμείς τα αρτσίθκια να φωνάξουμεν, να τους πούμεν ΟΪ, ΚΑΝΕΙ ΠΚΙΟΝ! Κάποτε πρέπει να εξελιχτούμεν τζιαι που φάρα να γινούμεν κοινωνία.

Η αντίδραση του Άντρου ήταν εμετική τζιαι το δικό σου σχόλιον απλά τον κάμνει να ποφυσά με ανακούφιση μαζί με τους υπόλοιπους 55 ξιμαρσμένους.

Άδικη

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η Κύπριοι είναι παθιασμένοι με τη δικαιοσύνη. Όλοι μας δείχνουμε να αντιλαμβανόμαστε και να υποστηρίζουμε, μάλιστα σθεναρά, τα δίκαιά μας είτε αυτά είναι συλλογικά είτε ατομικά. Ακούγοντας τους πολιτικούς μας να μιλούν πολλές φορές το ραδιόφωνο και η τηλεόραση ηχούν σαν αίθουσες δικαστηρίου. Η σχεδόν απόλυτη νομικοποίηση του απόλυτα πολιτικού μας προβλήματος αντικατοπτρίζει την κυπριακή μανία με τον Νόμο.

Κι'ομως η κυπριακή δικαιοσύνη δεν είναι παρά ένα σαθρό, χρεοκοπημένο σύστημα, τόσο πρακτικά όσο και ηθικά.

Οι νομοθέτες, οι πλείστοι από αυτούς επαγγελματίες δικηγόροι, απέτυχαν να εκσυγχρονίσουν το νομικό σύστημα και ακόμη χειρότερα απέτυχαν να λειτουργήσουν υπεράνω του νόμου. Ναι, οι βουλευτές εύλογα απολαμβάνουν ασυλία από τον νόμο πρέπει όμως να βρίσκονται και ηθικά υπεράνω του νόμου. Σύμφωνα με τον άγραφο κανόνα της πολιτικής ηθικής ο ΓΓ του ΑΚΕΛ εγκαταλείπει την βουλευτική του έδρα και μαζί με αυτή την βουλευτική ασυλία αφού φαίνεται ξεκάθαρα μπλεγμένος σε σοβαρότατα ποινικά αδικήματα. Εξ'άλλου οι πολιτικοί του αντίπαλοι μέσα ή έξω από το κόμμα του θα απαιτούσαν ανοιχτά την παραίτηση του. Δυστυχώς ο Άντρος δεν έδειξε την αναμενόμενη ακεραιότητα χαρακτήρα και συμπεριφέρθηκε σαν ένας κοινός κατεργάρης που κρύβεται πίσω από την βουλευτική ασυλία. Ακόμη χειρότερα κανένας από το κόμμα του ή τους πολιτικούς του αντιπάλους δεν το απαίτησε καθώς αυτό θα σήμαινε ένα τέλος εποχής για τους τόσο μικρούς* νομοθέτες της Δημοκρατίας μας.

Αυτό όμως που θα έκανε την παραίτηση μονόδρομο για τον Άντρο δεν θα ήταν ούτε η προσωπική του φήμη, ούτε το καλό του Κόμματος, ούτε η πίεση από τους αντιπάλους, αλλά η ίδια η Κυπριακή Δικαιοσύνη. Ο Γενικός Εισαγγελέας θα αρχίσει αυτεπάγγελτη έρευνα. Πολύ εύκολα θα βρει τις ταυτότητες των εμπλεκομένων οι οποίοι θα οδηγηθούν στο δικαστήριο...

Ποιά δικαιοσύνη; Αυτή που αθωώνει αστυνομικά όργανα που ξυλοκοπούν δεμένους πολίτες; Αυτή που αφήνει κατασκόπους ελεύθερους; Αυτή που αποδίδει τα δίκαια με τόση καθυστέρηση που τα καθιστά ανούσια; Αυτή που επιτρέπει στο "Θείο Νίκο" να χτίζει όπου θέλει; Αυτή που θωπεύει τους νομοθέτες πατρόνους της όταν αυτοί παρανομούν;

ΥΓ Αν κάποιος γνωρίζει ας μας πει με ποιές προϋποθέσεις και διαδικασίες μπορεί να αρθεί η βουλευτική ασυλία.

* Θυμάστε τα μικρά ανθρωπάκια που βρίσκαμε στα γαριδάκια (chipitos) παλιά;

Περίμενε, καρτέρα.

-Περίμενε θκειέ, καρτέρα ένα λεπτόν.

Η νοσοκόμα εν πασιά σαν την μακαρίτισσαν την μάναν μου , μα τωρά σάζει τον γέρον δίπλα που έβεξεν γαίμαν. Καρτερώ, ήντα να κάμω;. Τζι'η μάνα μου έτσι μας ελάλεν: "Καρτεράτε γιε μου, μεν τα θέλετε ούλα την ίδιαν ώραν. " Ξέρω καλά να καρτερώ, που μιτσής. Εκαρτέρουν τον τζιύρην μου να'ρτει έσσω, την πόσταν τζιαι την εφημερίδαν να'ρτει στον καφενέν. Έμαθα τζιαι καρτέρουν τον σιειμώναν τζιαι το θέρος τζιαι τα χτηνά ν'αναγιωθούν. Σαν τζιειν'την νύχταν που έφκαλλα σκοπιάν στο σπίτιν του Γιωρκή τζιαι εκαρτέρουν τον νήλιον να φκεί. Ήμουν νέος τον τζιαιρόν της ΕΟΚΑ, εκαρτέρουν καλλίττερα που ούλλους, σαν τη Γην της Κύπρου που εκαρτέραν την μάνα της. Πόσα χρόνια έσιει ν'ακούσω τζιείντην ησυχίαν του χωρκού μου; Το τσιάρον που έκρουζεν μες'τη φούχταν μου τζιαι την αναπνοήν του γάρου θκυό παθκιές πάρακατω. Την προηγούμενην εφάνην μου πους άκουσα παθκιές μα εν ήβρα κανένα. "Μάστρε καλλίττερα να φύουμεν" μα ο μάστρος ούτε ν'ακούσει, τόσο σίουρος ήταν. "Περίμενε Κώτσιο μου, καρτέρα. Εννα φύουμεν πον νά'ρτει η ώρα." Εκαρτέρουν τζιαι τον Μπράιαν που έρκετουν θκυό φορές την ημέραν με τους άλλους τζιαι εδιούσαν ξύλον άκοπον. Έμαθα τζιαι εκαρτέρουν τζιαι το ξύλον να λείψει. Θκυό φορές την ημέραν. Εκαρτέρουν πολλά. Εκαρτερούσαμεν τζιαι τους Τούρκους να φύουν, τουλάχιστον να σταματήσουν πρίν έρτουν στο χωρκόν, άδικα. Τελικά εκαρτερούσαμεν πότε να δώκουν πίσω τον αρφόν μου. Τζιείν'την ημέραν που εκαρτερούσαμεν τα λεωφορεία με τους αιχμαλώτους ήταν η καλλίτερη. Ήντα χαρά που είδαμεν τον Πανάη μας να κατεβαίνει! Να'ταν πάντα έτσι, να καρτερώ τζιαι νά'ρκουνται καλλίττερα!"Καρτερούμεν μέραν-νύχταν..." Εκαρτέρουν που πριν να γεννηθείς ρε Νταλάρα! Εκαρτέρουν τζιαι μες το νοσοκομείον το παλιόν κάμποσον τζιαιρόν. Έφαν 6 χρόνια ο καρκίνος να φάει την Αννού. Κάμνω τζιαι τίποτε άλλον που το καρτέρημαν; Καρτερώ τζιαι τον γιό μου το να'ρτει να με δει. Πέρκει αρκήσει αλλο νάκκον, μεν με δει έτσι μες τα σκατά μου.

-Άτε κόρη μου να χαρείς!

-Θκειέ είπαμεν, ΚΑΡΤΕΡΑ ΕΝΑΝ ΛΕΠΤΟΝ!

Draco Cyprius

Ο Δράκος ο Κυπριακός εν μαύρος, ολόμαυρος σαν τα παλιά τηλέφωνα. Τόσον μαύρος που τα χαραχτηριστικά του εν ιξεχωρίζουν άμαν τον δεις. Όι πους εννα τον δεις ποττέ σου. Μόνον τες νύχτες τες μαύρες φκαίννει που τον σπήλιον του τζιαι πάντα νώθεις τον, εν τον θωρείς. Νώθεις εναν φόον δυνάμενον που κάμνει το πετσί σου να μάσιεται να ποτυλιχτεί που πάνω σου να φύει τζιαι το βλαντζιί σου σφίγγει τζιαι γίνεται σαν το ππιριλλί. Κόφκεσαι του βούρου μες τη νύχταν μα νώθεις τον ακόμα που σε κρατά τζιαι σαν μιαν μύξαν κατάμαυρη να γεμώννει το κορμίν σου τζιαι τα δεντρά (ως τζι'οι ελιές!) γίνουνται οχτροί μαύροι τζιαι τζιείνα.

Μιλά σου. Λαλεί σου ήντα΄μπου θέλει που λλόουσου την ώραν που η μαυρίλλα φτάννει πίσω που τα μμάθκια σου, πίσω που το δόξα πατρί. Τζιείνην την ώραν η νύχτα γίνεται μόνον μυρωθκιά: το χώμαν, τα χτηνά, τα πλάσματα, ο αέρας, εσού. Με θωρείς, με νώθεις, με ακούεις. Μόνον μυρωθκιά τζιαι τα θέλω του μες την κκελλέν σου. Εν τα ακούεις μα χοχλάζουν μες την κκελλέν σου.

Που το πρωίν εν χασιμιός τζι'οι ελιές παίζουν τες αγίες πάλαι. Μα που την πίσω μερκάν του λαιμού σου τζιαι ως κάτω πον'το καβλονούριν σου, που την πουμέσα μερκάν του σπόντυλου εν τζιείνη' μαύρη μύξα τζιαι καρτερά να νυχτώσει.

Δίκαιη Σύνταξη Δίκαιη Κοινωνία

Εδώ και πολύ καιρό σκέφτομαι ότι ο τρόπος συνταξιοδότησης στην Κύπρο είναι παράλογος. Στην Κύπρο πληρώνεσαι ανάλογα με τις εισφορές που έκανες όσο δούλευες. Όσο περισσότερο εισόδημα δηλώνεις τόσα περισσότερα χρήματα συνεισφέρεις και τόσα περισσότερα θα παίρνεις σαν σύνταξη. Λογικό;

Όμως: Όσο περισσότερα αμοίβεσαι στην καριέρα σου τόσο λιγότερες ανάγκες έχεις στα γηρατειά δεν είναι; Από την άλλη κάποιος που για μιά ζωή είχε δυσκολίες και αμοιβόταν πενιχρά θα πρέπει να συνεχίσει να ζει με καμμιά 400 ευρώ το μήνα. Τώρα μιλάμε για κοινωνική δικαιοσύνη ή για συνέχιση/κλείδωμα lifestyle ;

Με τα υπάρχοντα δεδομένα το ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων θα έχει σοβαρό πρόβλημα στο όχι και τόσο απώτερο μέλλον. Οι λύσεις που προσφέρονται περιλαμβάνουν συνήθως αύξηση των εισφορών και του ορίου αφυπηρέτησης. Πολλές φορές μιλούμε και για αυξήσεις στο κατώτατο όριο σύνταξης χωρίς όμως και τις κατάλληλες ιδέες για το που θα βρεθούν τα επιπλέον λεφτά.
Αυτό που κανείς δεν έχει πει δημόσια είναι αν θα πρέπει κάπου να μπει ένα ανώτατο όριο σύνταξης αντί κατώτατο.

Ας δούμε λίγο το Αυστραλιανό σύστημα συνταξιοδότησης. Στην Αυστραλία όλοι οι συνταξιούχοι παίρνουν πάνω-κάτω το ίδιο ποσό (γύρω στα 670 δολάρια) ανά δεκαπενθήμερο. Το όριο συνταξιοδότησης είναι σήμερα στα 65.5 χρόνια και θα αυξάνεται 6 μήνες κάθε δύο χρόνια μέχρι να φτάσει τα 67 το 2023. Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις. Αυτοί που έχουν ακόμα εισοδήματα παίρνουν λιγότερα ή καθόλου αναλόγως των εισοδημάτων. Επίσης αυτοί που έχουν περιουσία πέραν κάποιου ποσού και πάλι παίρνουν μικρότερη ή καθόλου σύνταξη γήρατος.
Αντιγράφω από την επίσημη ιστοσελίδα:
"If you have assets but little or no income you are expected to rearrange your affairs to provide for yourself. "

Έτσι απλά. Η Δίκαιη Κοινωνία σε μία πρόταση.

Μεσοπόλεμος

Κάποιος Ολλανδός μου είπε κάποτε ότι για τους Ρωμαίους η ειρήνη δεν ήταν παρά οι περίοδοι μεταξύ πολέμων. Ο πόλεμος ήταν γι'αυτούς ή φυσική κατάσταση των πραγμάτων και η ειρήνη δεν ήταν παρά η προσδοκία του επόμενου πολέμου.
Ποιά η αξία της ειρήνης εξ'άλλου χωρίς τον πόλεμο και πως να νιώσεις την ευτυχία της κάθε ειρηνικής στιγμής χωρίς την εμπειρία του πολέμου; Όπως η ειρήνη έτσι κι'ο πολιτισμός έχει την άμεση σχέση με τον πόλεμο. Ένας άλλος Ολλανδός, ο Matthijs van Boxsel γράφοντας την Εγκυκλοπαίδεια της Βλακείας επιχειρηματολόγησε πως πολιτισμός δεν είναι παρά οι προσπάθειες της ανθρωπότητας να κατανοήσει την ίδιά της τη βλακεία. Κι'αφού ο πόλεμος είναι η υπέρτατη βλακεία γίνεται όρος για την ύπαρξη και της ειρήνης και του πολιτισμού.
Ίσως να πρέπει επιτέλους να εγκαταλείψουμε το κυνήγι, την λατρεία αν θέλετε, της παντοτινής ειρήνης. Η αλήθεια είναι ότι ο πλανήτης δεν σταμάτησε ποτέ να πολεμά κι'ούτε θα σταματήσει. Αυτοί είμαστε κύριοι και κυρίες. Ένα είδος που πολεμά με απίστευτο μένος και στην ειρήνη παράγει μεγαλειώδη τέχνη με θέμα τον πόλεμο.
Σαν τις τεκτονικές πλάκες που αργά σέρνονται κάτω απ'το νησί είναι τα πράγματα. Η ουσία, αυτό που φαίνεται στο χάρτη είναι το αποτέλεσμα της τριβής, αυτό που μένει μετά τους σεισμούς.