Το ματς είδα το στην Αγλαντζιάν. Οδήγουν προς το κέντρον τζι'έπαιζα πουρούν. ΟΧΙ, πιιιι πιιιι, πλατεία Ελευθερίας, πιιι πιιι, πλατεία Σολωμού, πιιιι πιιιι, Πύλη Πάφου, πιιιι πιιιι.
Τζιαμαί εκατάλαβα ότι ήμουν μόνος μου. Έπαιζα πουρούν του καφενείου Σπίτφαϊαρ τζιαι του Μάρκου Δράκου.
Ήρτεν στο νου μου το Εθνικό Συμβούλιο.
Εσιέξιξι.
Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012
Είσαι Κυπραίος είπες;
Είσαι Κυπραίος είπες;
Πρώτα-πρώτα έτσι πράμαν εν έσιει. Για Ελληνοκύπριος είσαι για Τουρκοκύπριος.
Μάλλον Ελληνοκύπριος είσαι.
Είσαι Σκατά.
Είσαι Γάρος, Άξεστος, Άπαίδευτος, Άχρηστος.
Είσαι όπως το σιελιονούϊν που έππεσεν που την φωλιάν του.
Χωρίς Εμάς εννα σε φαν οι αλουποί.
Χωρίς Εμάς εν είσαι ούτε καν Σκατά. Είσαι φαΐν του Τούρκου.
Εμείς είμαστεν οι Μάστροι.
Εμείς οι Αρτσιάκκηες οι Λεβέντες.
Εμείς οι Σοφοί, Εμείς οι Νομοδιδάσκαλοι του Κόσμου.
Εμείς η Δημοκρατία τζι' Εμείς η Άμυνα.
Εμείς οι Φύλακες.
Εμείς η μόνη σου Ελπίδα.
Εμείς είμαστεν το Μέλλον σου Αγαπητέ Κυπραίε.
Γι'αυτόν:
Σσιύψε, Έλπιζε τζιαι Σκάσε.
Με πατρικήν Αγάπην,
Χρυσόστομος Β', Δημήτρης, Άντρος, Νίκος, Γιαννάκης, Μάριος, Γιώργος, Κωστής, Λουκής κ.α.
Πρώτα-πρώτα έτσι πράμαν εν έσιει. Για Ελληνοκύπριος είσαι για Τουρκοκύπριος.
Μάλλον Ελληνοκύπριος είσαι.
Είσαι Σκατά.
Είσαι Γάρος, Άξεστος, Άπαίδευτος, Άχρηστος.
Είσαι όπως το σιελιονούϊν που έππεσεν που την φωλιάν του.
Χωρίς Εμάς εννα σε φαν οι αλουποί.
Χωρίς Εμάς εν είσαι ούτε καν Σκατά. Είσαι φαΐν του Τούρκου.
Εμείς είμαστεν οι Μάστροι.
Εμείς οι Αρτσιάκκηες οι Λεβέντες.
Εμείς οι Σοφοί, Εμείς οι Νομοδιδάσκαλοι του Κόσμου.
Εμείς η Δημοκρατία τζι' Εμείς η Άμυνα.
Εμείς οι Φύλακες.
Εμείς η μόνη σου Ελπίδα.
Εμείς είμαστεν το Μέλλον σου Αγαπητέ Κυπραίε.
Γι'αυτόν:
Σσιύψε, Έλπιζε τζιαι Σκάσε.
Με πατρικήν Αγάπην,
Χρυσόστομος Β', Δημήτρης, Άντρος, Νίκος, Γιαννάκης, Μάριος, Γιώργος, Κωστής, Λουκής κ.α.
Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012
Reverse peace-keeping
The UN peacekeeping forces in Cyprus have asked the people squatting on the Ledras/Lokmaci buffer zone to evict the premises for security and hygiene reasons or someting like that. I went there today and spent about half hour. I felt pretty secure and the place was as clean as it could possibly be under the circumstances; no electricity, no running water, no toilet or kitchen. It was a bit muddy because the protesters embarked on a "Green up the Green Line" project that inevitably included earth being moved around... The people that have actually been living in there for the past couple of months are doing a great job. Just surviving there and hanging on is not easy and that's not all they are doing. They inform passers-by, they organise discussions, screenings or musical events. They have opened up the adjacent shops and are trying to turn them into a kitchen, a library and an exhibition centre. A few days ago the Turkish Cypriot authorities with the help of UNFICYP removed a generator the protesters were using. They are thinking to get pedal-powered generators.
It is the most valid and honest rapprochement effort to ever happen in our country. In my humble opinion it is the most important event that happened to the Cyprus Problem since 1974. These people are practicing what everyone else just likes to muse about and what politicians are saying we should dream about when we vote for them.
So I'm wondering: if the Occupy the Buffer Zone movement gets evicted from the buffer zone who will win? Whose success will it be?
One answer is UNFICYP. They will have successfully "cleaned up" the buffer zone and regained control of it, as is their mandate. But is it? Are the occupiers really a hazard to themselves or to others? No. A visit easily proves this and if you ask me UNFICYP should provide them with adequate means to survive there since they are Cypriot citizens trying to survive in their own country while police and armies are hindering their efforts. Are they likely to cause a military standoff? Erm...No. UNFICYP is doing its best to avoid responsibility and keep the politicians on both sides happy. Removing Occupy will not be "Peacekeeping" in any remotely imaginable way and definetely not a success for the UN.
Will it be a success for Mr Eroglu or Mr Christofias? I don't feel I need to argue this. Any sensible person would expect the two people allegedly trying to solve the CyProb to be the biggest supporters of the OBZ. Istead they ignore it. It's kind of understandable coming from the nationalist Eroglu but truly baffling coming from the Marxist-Leninist Christofias.
An eviction would be a success only for the system that created the Green Line and needs it to continue being there. Unfortunately this system includes all the political forces on both sides plus armies in Cyprus and outside it. And I am not afraid to say it: this system includes the great majority of the inhabitants of Cyprus. If that were not so the Green Line would have gone the way of the Berlin Wall already.
Our friends at Occupy the Buffer Zone are fighting a losing battle. The weird thing is that they will not be the losers. The rest of us will be.
It is the most valid and honest rapprochement effort to ever happen in our country. In my humble opinion it is the most important event that happened to the Cyprus Problem since 1974. These people are practicing what everyone else just likes to muse about and what politicians are saying we should dream about when we vote for them.
So I'm wondering: if the Occupy the Buffer Zone movement gets evicted from the buffer zone who will win? Whose success will it be?
One answer is UNFICYP. They will have successfully "cleaned up" the buffer zone and regained control of it, as is their mandate. But is it? Are the occupiers really a hazard to themselves or to others? No. A visit easily proves this and if you ask me UNFICYP should provide them with adequate means to survive there since they are Cypriot citizens trying to survive in their own country while police and armies are hindering their efforts. Are they likely to cause a military standoff? Erm...No. UNFICYP is doing its best to avoid responsibility and keep the politicians on both sides happy. Removing Occupy will not be "Peacekeeping" in any remotely imaginable way and definetely not a success for the UN.
Will it be a success for Mr Eroglu or Mr Christofias? I don't feel I need to argue this. Any sensible person would expect the two people allegedly trying to solve the CyProb to be the biggest supporters of the OBZ. Istead they ignore it. It's kind of understandable coming from the nationalist Eroglu but truly baffling coming from the Marxist-Leninist Christofias.
An eviction would be a success only for the system that created the Green Line and needs it to continue being there. Unfortunately this system includes all the political forces on both sides plus armies in Cyprus and outside it. And I am not afraid to say it: this system includes the great majority of the inhabitants of Cyprus. If that were not so the Green Line would have gone the way of the Berlin Wall already.
Our friends at Occupy the Buffer Zone are fighting a losing battle. The weird thing is that they will not be the losers. The rest of us will be.
Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011
Έτσι ξεσκίσαμε τη Δημοκρατία.
Ο δικαστής που αποδέχεται να δικάσει, και μάλιστα αυστηρότατα, τον ένα εκ των υπόπτων επειδή η Βουλή των Ελλήνων (LOLΖ) ξέγραψε και την ισονομία.
Ο Διευθυντής του υπουργείου που αποδέχεται να δώσει την εργολαβία στον εκλεκτό του πολιτικού του προϊστάμενου.
Ο λειτουργός του υπουργείου που "χάνει" τον φάκελο της υπόθεσης που αφορά τον υπηλόβαθμο αξιωματούχο της Κάποιας Υπηρεσίας.
Ο Γενικός Εισαγγελέας που κάνει τα στραβά μάτια στις παρανομίες του φίλου του Προέδρου.
Ο βουλευτής που παίρνει τηλέφωνο για την προαγωγή του ψηφοφόρου.
Ο άλλος λειτουργός που λέει "βεβαίως κύριε δικαστή του Ανωτάτου" και βάζει τον φάκελο της υπόθεσης στην "ταχεία λωρίδα".
Ο πατέρας που ζητά χάρη από τον βουλευτή για το γιο του.
Ο επιχειρηματίας που παίρνει λεφτά κάτω από το τραπέζι για τη διαφήμιση του υποψηφίου.
Ο αντιστασιακός που γίνεται υπαστυνόμος.
Ο αγωνιστής που πήρε οικόπεδο.
Ο δημοσιογράφος που αυτολογοκρίθηκε.
Και ο δημοσιογράφος που δέχτηκε τη λογοκρισία.
Ο λογιστής που έκρυψε τα λεφτά.
Ο δικηγόρος που ενέγραψε την εταιρία.
Κανενός είδους δημοκρατία φιλελεύθερη, σοσιαλιστική, καπιταλιστική η κομμουνιστική δεν μπορεί να δουλέψει αν οι πολίτες της, ή τουλάχιστον η πλειοψηφία τους, δε διαθέτουν την ελάχιστη αυτοεκτίμηση, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα χαρακτήρα. Όσο η συμπεριφορά των "άλλων" δικαιώνει τη δική μας και το ιδιωτικό μας συμφέρον υπερνικά το κοινό θα είμαστε καταδικασμένοι στη μιζέρια.
Ο Διευθυντής του υπουργείου που αποδέχεται να δώσει την εργολαβία στον εκλεκτό του πολιτικού του προϊστάμενου.
Ο λειτουργός του υπουργείου που "χάνει" τον φάκελο της υπόθεσης που αφορά τον υπηλόβαθμο αξιωματούχο της Κάποιας Υπηρεσίας.
Ο Γενικός Εισαγγελέας που κάνει τα στραβά μάτια στις παρανομίες του φίλου του Προέδρου.
Ο βουλευτής που παίρνει τηλέφωνο για την προαγωγή του ψηφοφόρου.
Ο άλλος λειτουργός που λέει "βεβαίως κύριε δικαστή του Ανωτάτου" και βάζει τον φάκελο της υπόθεσης στην "ταχεία λωρίδα".
Ο πατέρας που ζητά χάρη από τον βουλευτή για το γιο του.
Ο επιχειρηματίας που παίρνει λεφτά κάτω από το τραπέζι για τη διαφήμιση του υποψηφίου.
Ο αντιστασιακός που γίνεται υπαστυνόμος.
Ο αγωνιστής που πήρε οικόπεδο.
Ο δημοσιογράφος που αυτολογοκρίθηκε.
Και ο δημοσιογράφος που δέχτηκε τη λογοκρισία.
Ο λογιστής που έκρυψε τα λεφτά.
Ο δικηγόρος που ενέγραψε την εταιρία.
Κανενός είδους δημοκρατία φιλελεύθερη, σοσιαλιστική, καπιταλιστική η κομμουνιστική δεν μπορεί να δουλέψει αν οι πολίτες της, ή τουλάχιστον η πλειοψηφία τους, δε διαθέτουν την ελάχιστη αυτοεκτίμηση, αξιοπρέπεια και ακεραιότητα χαρακτήρα. Όσο η συμπεριφορά των "άλλων" δικαιώνει τη δική μας και το ιδιωτικό μας συμφέρον υπερνικά το κοινό θα είμαστε καταδικασμένοι στη μιζέρια.
Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011
Η Λευκωσία αγναντεύει το μέλλον της.
Χαμογελαστοί κύριοι με σπορ κουστούμια περιπατούν τον Μακρύδρομο και σταματούν για τρούφα στο Χάρρικεϊν. Κοπέλλες με αφράτα μπούστα λιάζονται στο παγκάκι του Μανώλη και γλείφουν παγωτό τεράτσι. Οι δρόμοι πεντακάθαροι εντυπωσιάζουν τον επισκέπτη. Κάποιοι Σουηδοί σχολιάζουν πως η Στοκχόλμη δεν έχει τόσα άνθη στα μπαλκόνια της ούτε τη Λαμπρή.
Στα μπούκικα πανηγύρια. Κέρδισε πάλι ο ΑΠΟΕΛ. Ο Cartier στη Λεύκωνος κάνει χρυσές δουλειές.
Τα φιλιπινέζικα καραόκη έχουν σταματήσει, οι οικιακές βοηθοί μαζεύονται τις κυριακές στην Ανθούπολη, οι ρωσοπόντιοι έχουν βρει καλίτερες δουλειές στα κατεχόμενα.
Στα φυλάκια οι φαντάροι οπλοφορούν το πιο ρετρό Μ1 και στολές με το μουσταρδί της Λευκωσιατικής Φρουράς. Κάνουν τους Γερμανούς τουρίστες να καταριούνται τη στιγμή που γκρεμίσανε το δικό τους τείχος.
Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011
Η Χώρα βρεμένη.
Η Χώρα βρεμένη τζιαι τιτσίρα.Οι κάττοι της χωσμένοι μες σε κάτι γωνιές γεμάτες ποτσίαρα τζιαι ττενεκκούθκια. Άλουτη που την αρκήν, άμαν ιβρέξει ξημαρίζει τζιαι βρωμεί. Ξύλα, πλιθθάρκα, ψάρκα παστά τζιαι Μέρι Κρίστμας. Κοτζιάκαρη ένι μα εννεν με γιαγια με μάνα. Εν κορμίν που λιεί τζιαι στάσσει τζιαι χάνεται σιγά σιγά μες την γην. Κορμίν που ζωντανεύκει κάθε φοράν που τζιυλά η ξιμαρισιά μας μες στο αποχετευτικό.
"Εγιώ ειμί η άμπελος τζι'ας λαλούν ότι θέλουν οι Ρωμιοί."
Τρίτη, 29 Νοεμβρίου 2011
Ειναι δυσκοίλιες οι αγορές;
Παίρνω τη σκυτάλη από τον Γρηγόρη.
Οι αγορές έχουν προσωποποιηθεί ή τουλάχιστον αυτή είναι η αντιμετώπισή τους από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς. Από μια άποψη η προσωποποίηση έχει νόημα αφού όι αγορές υπονοούν ομάδες ανθρώπων που αντιδρούν ανάλογα με το περιβάλλον τους.
Η προσωποποίηση όμως υπονοεί μια ανθρώπινη προσωπικότητα. Οι αγορές παρουσιάζουν συμπεριφορές απόλυτα ανθρώπινες όταν περιγράφονται σε εμάς με λέξεις όπως "ανήσυχες", "ανασφαλείς", "ανακουφισμένες" κλπ.
Εδώ βρίσκω το πρώτο πρόβλημα. Οι αγορές μάλλον σαν ζώα συμπεριφέρονται παρά σαν άνθρωποι. Αν προσέξουμε καλύτερα τις λέξεις που χρησιμοποιούνται θα δούμε ότι περιγράφουν καλύτερα μια αγέλη άγριων ζώων παρά μια ομάδα νοήμονων όντων. Η κάθε τους ενέργεια οδηγείται από ένστικτο να κινηθούν προς το κέρδος και μακριά από τη ζημιά. Από τους υπολογισμούς τους λείπει το όποιο συναίσθημα, ή η όποιαδήποτε άλλη διεργασία αναπτύσσει μια ανθρώπινη προσωπικότητα όταν παίρνει μια απόφαση.
Άρα η περιγραφή των αγορών με ορισμούς που χαρακτηρίζουν μια ανθρώπινη προσωπικότητα είναι λανθασμένη και παραπλανητική. Ούτε ανησυχούν, ούτε ανακουφίζονται, ούτε ανασφάλειες έχουν ωσάν να ήταν έφηβοι με στομαχικές διαταραχές. Είναι μια κοινωνία κατασκευασμένη από τους ανθρώπους για να μπορούν οι ανθρώποι να συμπεριφέρονται σε αυτές με τρόπο που οι κανόνες της "κανονικής" κοινωνίας δεν επιτρέπουν.
Έτσι φτάνουμε στο δεύτερο και μεγαλύτερο πρόβλημα. Οι αγορές θεωρούνται από πολλούς και κυρίως από αυτούς που παίρνουν αποφάσεις ως κάτι που είναι εκτός και υπεράνω της κοινωνίας. Πρωθυπουργοί, βασιλείς και στρατηγοί παραδέχονται ότι όχι μόνο είναι αδύνατο να χειραγωγήσουν τις αγορές αλλά και αθέμιτο. Αδιανόητο. Οι αποφάσεις τους οδηγούνται μεν από τις κινήσεις των αγορών, μπορούν να επηρεάσουν τις αγορές προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση αλλά δεν μπορούν να τις χειραγωγήσουν. Οι αγορές κάνουν αυτό που κάνουν και επιφέρουν τα όποια αποτελέσματα στην κοινωνία χωρίς να μπορεί ή να επιτρέπεται να γίνει το αντίθετο.
Οι ηγέτες των κρατών θυσιάζουν την ευημερία των πολιτών για να κατευνάσουν τις αγορές με το δικαιολογητικό ότι έτσι θα ευημερήσουν οι πολίτες. Πρέπει να δώσουμε στις αγορές αυτό που θέλουν για να μας ανταποδώσουν αυτές με την ευημερία που ζητούμε.
Σας θυμίζει κάτι;
Όπως σήμερα η πολιτική εξουσία δρα ως διαμεσολαβητής μεταξύ πολιτών και αγορών στο παρελθόν δρούσε ως διαμεσολαβητής μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Οι αγορές τείνουν να πάρουν την ουσία θεότητας την οποία η κοινωνία οφείλει να κατευνάσει.
Όπως δεν δέχομαι την θεοποίηση των αγορών απορρίπτω και την δαιμονοποίηση τους. Πιστεύω όμως ότι η ανθρωπότητα πρέπει να βρεί τον τρόπο να βάλει τις αγορές σε ένα πιο ανθρώπινο πλαίσιο όπου θα εξυπηρετούν την κοινωνία και όχι να την καταδυναστεύουν. Ένα πρωτο βήμα θα ήταν να τους δώσουμε ταυτότητες του πραγματικού κόσμου. Να αρχίσουμε δηλαδή να μιλούμε για επενδυτές αντί για αγορές και να βάλουμε αυτούς τους επενδυτές στην δημόσια σφαίρα της κοινωνίας.
Οι αγορές έχουν προσωποποιηθεί ή τουλάχιστον αυτή είναι η αντιμετώπισή τους από τα ΜΜΕ και τους πολιτικούς. Από μια άποψη η προσωποποίηση έχει νόημα αφού όι αγορές υπονοούν ομάδες ανθρώπων που αντιδρούν ανάλογα με το περιβάλλον τους.
Η προσωποποίηση όμως υπονοεί μια ανθρώπινη προσωπικότητα. Οι αγορές παρουσιάζουν συμπεριφορές απόλυτα ανθρώπινες όταν περιγράφονται σε εμάς με λέξεις όπως "ανήσυχες", "ανασφαλείς", "ανακουφισμένες" κλπ.
Εδώ βρίσκω το πρώτο πρόβλημα. Οι αγορές μάλλον σαν ζώα συμπεριφέρονται παρά σαν άνθρωποι. Αν προσέξουμε καλύτερα τις λέξεις που χρησιμοποιούνται θα δούμε ότι περιγράφουν καλύτερα μια αγέλη άγριων ζώων παρά μια ομάδα νοήμονων όντων. Η κάθε τους ενέργεια οδηγείται από ένστικτο να κινηθούν προς το κέρδος και μακριά από τη ζημιά. Από τους υπολογισμούς τους λείπει το όποιο συναίσθημα, ή η όποιαδήποτε άλλη διεργασία αναπτύσσει μια ανθρώπινη προσωπικότητα όταν παίρνει μια απόφαση.
Άρα η περιγραφή των αγορών με ορισμούς που χαρακτηρίζουν μια ανθρώπινη προσωπικότητα είναι λανθασμένη και παραπλανητική. Ούτε ανησυχούν, ούτε ανακουφίζονται, ούτε ανασφάλειες έχουν ωσάν να ήταν έφηβοι με στομαχικές διαταραχές. Είναι μια κοινωνία κατασκευασμένη από τους ανθρώπους για να μπορούν οι ανθρώποι να συμπεριφέρονται σε αυτές με τρόπο που οι κανόνες της "κανονικής" κοινωνίας δεν επιτρέπουν.
Έτσι φτάνουμε στο δεύτερο και μεγαλύτερο πρόβλημα. Οι αγορές θεωρούνται από πολλούς και κυρίως από αυτούς που παίρνουν αποφάσεις ως κάτι που είναι εκτός και υπεράνω της κοινωνίας. Πρωθυπουργοί, βασιλείς και στρατηγοί παραδέχονται ότι όχι μόνο είναι αδύνατο να χειραγωγήσουν τις αγορές αλλά και αθέμιτο. Αδιανόητο. Οι αποφάσεις τους οδηγούνται μεν από τις κινήσεις των αγορών, μπορούν να επηρεάσουν τις αγορές προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση αλλά δεν μπορούν να τις χειραγωγήσουν. Οι αγορές κάνουν αυτό που κάνουν και επιφέρουν τα όποια αποτελέσματα στην κοινωνία χωρίς να μπορεί ή να επιτρέπεται να γίνει το αντίθετο.
Οι ηγέτες των κρατών θυσιάζουν την ευημερία των πολιτών για να κατευνάσουν τις αγορές με το δικαιολογητικό ότι έτσι θα ευημερήσουν οι πολίτες. Πρέπει να δώσουμε στις αγορές αυτό που θέλουν για να μας ανταποδώσουν αυτές με την ευημερία που ζητούμε.
Σας θυμίζει κάτι;
Όπως σήμερα η πολιτική εξουσία δρα ως διαμεσολαβητής μεταξύ πολιτών και αγορών στο παρελθόν δρούσε ως διαμεσολαβητής μεταξύ Θεού και ανθρώπων. Οι αγορές τείνουν να πάρουν την ουσία θεότητας την οποία η κοινωνία οφείλει να κατευνάσει.
Όπως δεν δέχομαι την θεοποίηση των αγορών απορρίπτω και την δαιμονοποίηση τους. Πιστεύω όμως ότι η ανθρωπότητα πρέπει να βρεί τον τρόπο να βάλει τις αγορές σε ένα πιο ανθρώπινο πλαίσιο όπου θα εξυπηρετούν την κοινωνία και όχι να την καταδυναστεύουν. Ένα πρωτο βήμα θα ήταν να τους δώσουμε ταυτότητες του πραγματικού κόσμου. Να αρχίσουμε δηλαδή να μιλούμε για επενδυτές αντί για αγορές και να βάλουμε αυτούς τους επενδυτές στην δημόσια σφαίρα της κοινωνίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)